null Beeld

Review: Hooverphonic - (No) More Sweet Music

O ironie: in de week dat zijn stokoude muzikale held Burt Bacharach een sobere (en uitstekende) nieuwe cd uitbrengt, verzilvert discipel Alex Callier diens erfenis met een tot de uiterste consequentie doorgetrokken Bacharach-meets-Henry Mancini-meets...

Serge Simonart

O ironie: in de week dat zijn stokoude muzikale held Burt Bacharach een sobere (en uitstekende) nieuwe cd uitbrengt, verzilvert discipel Alex Callier diens erfenis met een tot de uiterste consequentie doorgetrokken Bacharach-meets-Henry Mancini-meets-John Barry-cd. Twéé cd's, om precies te zijn, want Callier maakt tegenwoordig niet alleen de videoclips maar ook de remixes van zijn songs zelf. '(No) More Sweet Music' is een jukebox waaruit de luisteraar naargelang de stemming van het moment zijn favoriete versie van een song kan kiezen. 'MSM' bevat de meer sfeervolle bewerkingen; 'NMSM' lonkt voorzichtig naar de dansvloer. Het effect is dat van een postmodern restaurant waar om middernacht de stoelen en tafels worden weggeruimd om te dansen.

Callier is een bevlogen amateurkok, en zijn songs zijn, als ik me een kookmetafoor mag veroorloven, beignets: in een dik orkestbeslag gefrituurde popsongs. Anno 2005 is de grandeur van Hooverphonic grandiozer dan ooit tevoren. '(No) More Sweet Music' is kamerbreed gearrangeerd maar nooit bombastisch; onderkoeld maar nergens koud; loungy maar nooit alleen maar lounge. Callier is altijd op zoek naar nieuw speelgoed, en voor volgend jaar beveel ik hem het kapen van de Night of the Proms aan: een speeltuin van honderd koor- en orkestleden.

Het enige minimalistische nummer hier is niet toevallig 'Heartbeat': het kurkdroge verslag van wat er rest van een ooit passionele relatie: niets. De opgefokte versie van 'Heartbeat' blijft kaal, maar wordt heel spacy; meer Kraftwerk by night dan Callier by day. Ook de eerste versie van 'My Child' is hypnotisch, haast spookachtig - het zou fantastisch zijn mochten ze dat nummer live in het pikdonker spelen.

Niet alles op deze Callier: the Musical kan mij bekoren. 'Wake up' is in de 'NMSM'-versie wat te machinaal en te monotoon. Bij de electro lite versie van 'Dirty Lenses' (één stap van Lasgo en Milk Inc verwijderd) haak ik ook af, maar ongetwijfeld worden Vive La Fête-fans er wel warm van. En op 'No More Sweet Music' krijgt 'Ginger' een faux Gainsbourg -monoloog van Daan mee - het heeft iets van Roodgeike en de Boze Wolf. Terwijl die louche Daan natuurlijk van ons reine Geike moet wegblijven!

Datzelfde Geike - Heike voor de vrienden - is overigens al lang niet meer het onmondige bosnimfje uit Transsylvlaandrië. Ze croont nog steeds op topniveau, en spreidt in de dance-versies een schwung en funk tentoon die we tot nog toe niet van haar gehoord hadden.

Naar mijn gevoel zijn de hoogtepunten de 'NMSM'-versie van 'You Love me to Death' (inclusief oriëntaalse zang), de prachtige titeltrack (met dank aan Henry Mancini voor de sample, ook al is het resultaat meer 'Goldfinger' dan 'Pink Panther') en het betoverende 'We All Float', waarbij een opiumwalm uit je luidsprekers opwolkt, en je je drie minuten vijfendertig seconden in een harem waant. Topkapi is nooit veraf op deze cd, en James Bond evenmin, en Star Trek evenmin, want ook dit keer gaan Raymond Geerts, Geike Arnaert en Alex Callier boldly where no other Belgian musician has gone before. Toen Hoover(phonic) debuteerde werden ze uitentreuren vergeleken met Portishead - er zat altijd een ondertoon in van 'Hoover(phonic) is le Portishead du pauvre'. Tien jaar later zijn ze anders én beter dan Portishead. Volgende keer een vierdubbele cd?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234