Review: Hooverphonic - Sit Down and Listen To Hooverphonic

Omdat Alex Callier, Geike Arnaert en Raymond Geerts - bij uw elektrowinkel bekend als Hooverphonic - geen zittend gat hebben, gaan ze dit najaar op theatertournee. Bijna per ongeluk hoort daar ook een cd bij: die heet 'Sit Down and Listen to Hooverph...

Omdat Alex Callier, Geike Arnaert en Raymond Geerts - bij uw elektrowinkel bekend als Hooverphonic - geen zittend gat hebben, gaan ze dit najaar op theatertournee. Bijna per ongeluk hoort daar ook een cd bij: die heet 'Sit Down and Listen to Hooverphonic', en is alweer uitstekend.

Het trio uit Willockx City brengt op 'Sit Down...' nieuwe versies van zijn bekende songs, geruggensteund door strijkkwartet The Mob. De plaat is live maar zonder publiek opgenomen, en Callier zweert op zijn communicantenzieltje dat er achteraf geen studiofoefjes aan te pas zijn gekomen. Het zal ons chipolata wezen, want alleen de muziek telt en dié blaast ons geregeld van onze sokken.

Neem 'Jackie Cane': het mens heeft haar extravagante baljurk met duizelingwekkende split omgeruild voor een stemmig mantelpakje met pied-de-poule-motiefje, maar ze is nog altijd om op te vreten. Dezelfde tijdloze kwaliteit in 'Eden', 'Inhaler', 'One' et quelques autres, songs die in de Champions League van de pop geen mal figuur zouden slaan.

Maar hét kippenvelmoment van de plaat, en tot nader order van de hele herfst, is '2Wicky'. De eens zo ijzige song is nu - met dank aan de Fender Rhodes-piano - warm en knuffelbaar, zonder ook maar een grammetje venijn te verliezen. 'You'd better be sure before you leave me for another one. You can hurt me, but I can hurt you,' dreigt Arnaert, terwijl het woordje 'hurt' alle richtingen uit galmt. Als u nog een appeltje te schillen heeft met uw significant other: mondje dicht, volumeknop op elf en laat '2Wicky' het werk doen.

Probeer het achteraf vooral niet bij te leggen op de tonen van 'Vinegar and Salt': als The Mob de song aan het end in handen neemt, horen we zoutvaatjes door de lucht zoeven en borden aan scherven vallen. 'Frosted Flake Wood' klinkt als een soundtrack voor 'Les amants criminels', het zwarte SM-sprookje van François Ozon, maar er mag gelukkig ook gelachen worden: Arnaert, halverwege de twintig, zingt Lee Hazlewoods 'My Autumn's Done Come' - grappig én ontroerend.

Als voorbode van de volgende studio-cd staan er ook twee nieuwe nummers op deze plaat. 'Antarctica' valt tussen het bekendere werk absoluut niet uit de toon, maar om een totaal foute reden - het heeft iets met de platenfirma te maken, we vervelen u niet met de details - krijgen we aan het slot van deze weemoedige en bijwijlen grimmige plaat, én na een minuutje stilte, nog een huppelend nieuw ding te verwerken: 'The Last Thing I Need Is You'. In één woord: inderdaad. Maar laat dat de pret niet bederven: denkt Hooverphonic even een tussendoortje uit te brengen en hup, blijkt het toch wel een pronkstuk te wezen. 'Sit Down and Listen to Hooverphonic': precies.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234