Review: Hooverphonic - The Magnificent Tree

Waarom - zo willen wij ons op dagen die gemijmer, gepieker en een groot en onstelpbaar verlangen naar het ongezond snel naar binnen zwelgen van oneindig veel ijskoude pinten en punten bordkartonnen pizza losmaken (en ja, hoor, vandaag is weer zo'n da...

Waarom - zo willen wij ons op dagen die gemijmer, gepieker en een groot en onstelpbaar verlangen naar het ongezond snel naar binnen zwelgen van oneindig veel ijskoude pinten en punten bordkartonnen pizza losmaken (en ja, hoor, vandaag is weer zo'n dag) weleens afvragen - waarom heeft het zolang geduurd voor Hooverphonic in eigen land de erkenning heeft gekregen die de groep al veel langer verdiende? Zou het kunnen liggen aan de hypermoderne elektronica die ze hanteren en het aloude, vooral bij lui die nog nooit een ritmebox van dichtbij hebben gezien levende vooroordeel dat elektronisch instrumentarium en zulke ouderwetse dingen als vakmanschap op verschrikkelijke wijze met elkaar vloeken? Is het omdat zij te snel te veel bereikten - debuteren met een single op de soundtrack van een, weliswaar stierlijk vervelende, Bertolucci-film, het is niet iedereen gegeven - met alle afgunst en achterklap vandien? Zou het te maken kunnen hebben met de vele, verwarring stichtende personeelswijzigingen die de groep in haar toch nog jonge bestaan heeft moeten doorstaan en ook allemaal wonderwel heeft overleefd? Of is het gewoon, zoals wij vermoeden, omdat de groep - in scherpe tegenstelling tot andere, veel mindere goden - altijd veel te bescheiden heeft gedaan over haar buitenlandse avonturen, en omdat het voor veel mensen nu eenmaal wennen is aan de gedachte dat ook onder de kerktoren van Sint-Niklaas pure wereldklasse kan gedijen?

Hoe het ook zij, om een single als 'Eden' - toch geruststellend dat de mensheid nog altijd een klassieker herkent wanneer er haar één onder de blasé, compleet dichtgekeutelde snufferd wordt geschoven - kon werkelijk niemand heen, om de enkele weken geleden vooruitgestuurde prachtsingle 'Mad About You' al evenmin en om de derde Hooverphonic-cd 'The Magnificent Tree' al helemaal niet. Wij leven al enkele maanden in zekere harmonie samen met dit plaatje, en na het ontelbare malen op de gekste uren, in de meest uiteenlopende gemoedsstemmingen en bij allerlei weertypes te hebben beluisterd, durven wij met de hand op het hart en zwerend op het graf van een familielid naar keuze beweren dat Alex Callier, Geike Arnaert en Raymond Geerts een onvervalst meesterwerk hebben gemaakt, of toch wat wij onder een meesterwerk verstaan: een plaat die wemelt van de verschillende stijlen en sferen en toch op wonderbaarlijke, alchemistische wijze één geheel vormt, een plaat waarbij je je telkens - nog terwijl je ernaar zit te luisteren - voorneemt dat je ze straks wéér oplegt, een plaat waarvan je tegen iedereen zou willen zeggen hoe fantastisch je ze vindt, ware het niet dat je ze liever voor jezelf houdt, omdat je het rare gevoel hebt dat het ook een beetje jouw plaat is geworden, een plaat ook die geen enkele seconde klinkt als iets wat je al in je kast had staan. Zo'n plaat, ja.

Gelooft u ons niet, luister dan - liefst met een teiltje onder de kin gebonden, kwestie van niet te veel kwijl op de vloer te morsen - met wis en zeker opengezakte mond naar de waanzinnige variatie stemmen die Geike Arnaert - heeft er bij ons ooit een betere zangeres rondgelopen? - uit haar keelgat tovert: van de doorrookte, met Cole Porter grootgebrachte diva in 'Mad About You', over de dodelijke vamp - aan de kant Roisin Murphy! - in 'Every Time We Live Together We Die a Bit More' tot het in een muzikaal sprookjesbos rondwandelende, kleine meisje in 'Pink Fluffy Dinosaurs'. Het moet van 'The Exorcist' geleden zijn dat we één meisje nog zoveel stemmen hebben horen produceren: en met minder slijmvorming in de keel, mogen we hopen. Niet minder variatie zit er overigens in de songs: 'Waves' is een prachtige, dromerige ballad, een heerlijke vluchtsong waarvan 'Club Montepulciano' - zo blijkt nu - de voorstudie was, in 'Jackie Cane' laveert Geike haar sensueelste stem tussen een lekker slepende surfgitaar en een wemeling van elektronica. Hoe vaak hebben wij voorts niet zitten wegdromen in 'Autoharp', een fonkelend en doorzichtig ijspaleis van klank, of hebben wij onszelf laten meeslepen door de elektronische wervelwind 'Every Time We Live Together', een dreigende, geladen song van het soort dat bij Massive Attack van de band zou kunnen rollen, mocht men daar bij wijze van experiment de weed een keertje door coke vervangen. Het is maar een wilde gok. Er is op 'The Magnicifent Tree' zelfs plaats voor subtiele hommages aan de vroege, psychedelische Bowie (het ook naar Prokoviev knipogende mini-luisterspel 'Frosted Flake Wood') en aan Crosby, Stills, Nash & Young ('The Magnificent Tree'), want helden - zo weten ze ook bij Hooverphonic - zijn er nu eenmaal om te eren.

Wij hadden met veel plezier nog méér gedaan om deze fantastische plaat aan te prijzen, maar méér synoniemen voor magistraal en groots vonden we niet het woordenboek, Bert Anciaux wil onze lezingentournee niet sponsoren en van onze dokter moeten wij wat zuinig zijn op ons lichaam. U zou moeten weten wat u te doen staat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234