null Beeld

Review: House of the Flying Daggers

In de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig maakte Zhang Yimou furore met een reeks oogverblindende, uit duizelingwekkend mooie beeldcomposities samengestelde epossen ('De Rode Lantaarns', 'Red Sorghum', 'Ju Dou'). Maar ineens ruilde hij z...

Erik Stockman

In de jaren tachtig en het begin van de jaren negentig maakte Zhang Yimou furore met een reeks oogverblindende, uit duizelingwekkend mooie beeldcomposities samengestelde epossen ('De Rode Lantaarns', 'Red Sorghum', 'Ju Dou'). Maar ineens ruilde hij zijn beelderige gewaden voor een stoffige werkmansbroek en ging hij realistische films draaien over de problemen van het hedendaagse China (zie 'Not One Less'). En recent onderging de Chinese Meester alwéér een gedaanteverwisseling: hij breidde zijn actieradius uit tot het martial arts-genre met 'Hero', en experimenteert daar nu in verder met het kersverse 'House of the Flying Daggers'. Weet Zhang eigenlijk nog wel wat hij wíl? You bet: het mooie is dat elk van zijn films zichtbaar voortvloeit uit een roeping, en niet zomaar een opwelling (zoals bij Tarantino, die we er toch een beetje van verdenken ieder genre eens te willen uitproberen). Tarantino, die overigens behoorlijk wild was van 'House of the Flying Daggers', drukte het zo uit: 'Met 'Hero' maakte Zhang een schitterende martial arts-film. Maar hij vond dat hij beter kon, en maakte gewoon een tweede.' 'House of the Flying Daggers' ís ook beter dan het al te doorwrochte 'Hero', en dat komt doordat Zhang deze keer een minder overdadige en dus meer bevredigende martial arts-choreografie hanteert. De duels hoeven echt niet onder te doen voor wat we in 'Crouching Tiger, Hidden Dragon' te zien kregen, en dan hebben we het vooral over het magische bosgevecht, waarbij een troep soldaten vrolijk de wetten van de zwaartekracht aan de laars lapt en in de beste King Hu-traditie (wie King Hu is? Google hem op!) over een woud van bamboetakken surft. En dan hebt u de nu al klassieke sneeuwscène nog niet gezien, waarin Yimou door een simpel gebruik van de meest afgezaagde spaghettiwestern-technieken (twee tegenstanders, een open ruimte, getrokken messen, aftastende blikken) een heftiger gevoel van suspense weet op te roepen dan al zijn Amerikaanse, aan digitale effecten verslaafde collega's samen. Eén minpunt: de nogal statige boeketromanplot (u krijgt een melodrama vol spionage, corruptie, laaiende romantiek, en pijnlijk hoogdravende dialogen). Maar de gewaden ruisen, de paarden briesen, hoofdactrice Zhang Ziyi danst als een engel, en de dolken zoeven voorbij: u hoort ons niet zeuren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234