null Beeld

Review: House of Wax

Oké, 'The Exorcist' is dit niet, maar intens en goedgemaakt en heerlijk kransslagadervernauwend is deze 'House of Wax' zeker wél. Alle gietvormpjes uit het onuitstaanbare-tieners-die-één-voor-één-en-zo-gruwelijk-mogelijk...

Oké, 'The Exorcist' is dit niet, maar intens en goedgemaakt en heerlijk kransslagadervernauwend is deze 'House of Wax' zeker wél. Alle gietvormpjes uit het onuitstaanbare-tieners-die-één-voor-één-en-zo-gruwelijk-mogelijk-om-het-hoekje-gaan-genre zijn nochtans present: enkele kids rijden vrolijk de nacht in, moeten een omweg maken, krijgen autopech, stoten op een zich in een roestige pickup-truck voortbewegende redneck die na elk zinnetje zijn rotte tanden blootgrijnst, en verzeilen in een stadje dat nergens op de gps staat en waar 'Whatever Happened To Baby Jane' nog op de affiche staat: tja, als de originele 'House of Wax' van André De Toth (met een ontzettend goeie Vincent Price als kwaadaardige wreker) op de affiche had gestaan, hadden die kids kunnen wéten wat voor smeerboel hen te wachten stond! Nog meer clichés: grieten - u herkent onder meer Elisha Cuthbert uit '24' - die half voorovergebogen uit tenten komen kruipen en aldus een magistrale cleavage onthullen (seks en horror: het blijft een onweerstaanbare combinatie), heftig krakende deuren, een met popsongs volgepleurde soundtrack, en ongeïnspireerde dialogen als 'Joehoe! Iemand thuis?' En tóch bevat 'House of Wax' een heleboel momenten die u een reeks vanuit de maag vertrekkende en langzaam langs de ruggengraat omhoog klimmende rillingen zullen bezorgen, en we hebben het nu even níét over die ene scène waarin de vleesgeworden druipersdroom Paris Hilton - hete chick, lauwe actrice - fallusgewijs op de hielen wordt gezeten door een arsenaal opstotende slagersmessen. Nee, wij hebben het over een ander soort vettigheid: met name de beenderlijmscènes (mensen die levend in hete was worden gegoten: het heeft iets uitgesproken griezeligs). Nog goeie punten: de mise-en-scène van regisseur Jaume Collet-Serra, die de gruwelen in een fraai blauwig nachtlicht dompelt, en de bevreemdende, uit het origineel van André De Toth gekopieerde finale waarin het geheel uit was opgetrokken wassenbeeldenmuseum aan het branden gaat. Memorabel: de wassen figuren die, terwijl ze langzaam wegsmelten en statig door de vloeibaar geworden vloeren zinken, onberoerd blijven glimlachen. De rillingen voor u, Paris Hilton voor ons!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234