null Beeld

Review: Hunted, The

Zolang er bloed door onze haarvaten stroomt zullen we blijven hopen dat de Amerikaanse cineast William Friedkin, die in de jaren zeventig twee motherfuckers van klassiekers draaide ('The French Connection' en 'The Exorcist') maar sindsdien, op é...

Zolang er bloed door onze haarvaten stroomt zullen we blijven hopen dat de Amerikaanse cineast William Friedkin, die in de jaren zeventig twee motherfuckers van klassiekers draaide ('The French Connection' en 'The Exorcist') maar sindsdien, op één enkele opflakkering na ('To Live and Die in L.A.'), geen enkele film van belang meer heeft gemaakt, ooit nog eens de grote vorm van vroeger zal terugvinden, maar voorlopig dienen we machteloos toe te kijken hoe zijn werk steeds verder afglijdt richting straight-to-video-niveau. In 'The Hunted', een lamlendige kruising tussen 'Rambo: First Blood' en 'The Fugitive', maakt ene L.T. Bonham (Tommy Lee Jones), een geniale spoorzoeker die uit één luttele voetafdruk kan afleiden wanneer zijn prooi voor het laatst zijn haar heeft gewassen, jacht op een losgeslagen Kosovo-veteraan (Benicio Del Toro) die zich in de bossen van Oregon schuilhoudt en iedereen die zijn pad kruist als slachtvee aan zijn slagersmes rijgt. Achtervolgingen waren ooit dé grote specialiteit van Friedkin (Gene Hackman en Fernando Rey in 'The French Connection'! De spookrijderschase in 'To Live and Die'!), maar in 'The Hunted' komt hij niet verder dan acties en stunts die we al duizend keer hebben gezien, zoals de onvermijdelijke spring-eens-van-een-brug-scène, waarin het opgejaagde wild naar de top van een brug klautert, even ingespannen rondkijkt, en vervolgens met zwaaiende armen in het water springt, waarna we de jager, die zijn kleren liever drooghoudt, machteloos op de reling zien kloppen. Toch scoort Friedkin ook een paar goeie punten: de personages verliezen zich voor één keer niet in tranerige schuldbelijdenissen ('Vergeef me! Mijn vader was een transseksueel die mij tot mijn veertiende de borst heeft gegeven!'), de acteurs houden het behoorlijk sec (tenzij ze van één of andere brug springen), en de protagonisten lijken tijdens de man-tegen-man-gevechten voor de verandering eens níet op ballerina's-met-een-zonnebril, maar op twee primitieve beesten die op mekaar loshakken tot het bloed in hun sokken druipt. Maar van Billy Friedkin verwacht je nou eenmaal meer, véél meer. Better luck next time.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234