null Beeld

Review: Iggy Pop - Beat em up

Niemand maakt mij wijs dat Iggy Pop niet over een ventiel beschikt waarmee deze kranige vijftiger zich voor elk concert laat opblazen tot de krankjorume Speedy Gonzales die we allemaal kennen: de mens beschikt over een misselijk makend energie-niveau...

Niemand maakt mij wijs dat Iggy Pop niet over een ventiel beschikt waarmee deze kranige vijftiger zich voor elk concert laat opblazen tot de krankjorume Speedy Gonzales die we allemaal kennen: de mens beschikt over een misselijk makend energie-niveau dat slechts met een overdosis Ritalin te bedwingen lijkt.

Zijn beperktheid is ook zijn sterkte: er zijn weinig artiesten die met een muzikaal zo smal oeuvre drie decennia kunnen overbruggen, en zowel punk-, grunge als nu metal-helden nemen eerbiedig hun zweetband af als de kleine passeert.

Zijne Pezerigheid dwingt respect af, zoveel is duidelijk: of het is door zijn muziek dan wel door zijn neiging om eenieder die te dicht in zijn buurt komt Robert-De-Niro-in-'Cape-Fear'-gewijs de neus af te bijten is onduidelijk, maar ik gok op het laatste.

Live heeft hij schuimbekken tot een kunstvorm verheven, op plaat blijft daar soms niet veel van over. Met drie akkoorden en wat teksten vol fluimen en venijn kom je uiteindelijk niet ver.

't Is ejaculatie-muziek: als de heer Pop vogelt zoals hij zingt dan beklaag ik zijn bijslaap.

Eigenlijk is Iggy het levende bewijs dat een mens niet verandert al doet hij nog zo zijn best: leg de platen van The Stooges naast zijn recent werk en je bent verbaasd over zoveel gelijkenissen. De autist in hem werd eind van de jaren zeventig aan banden gelegd door David Bowie, die zijn beste werk ('The Idiot' en 'Lust for Life') mee vorm gaf en producete, maar als hij het zelf moet doen, heeft hij het moeilijk om niet telkens op dezelfde etterende nagel te slaan tot het bloed eruit spuit.

Niet dat hij zijn best niet doet: hij verandert sneller van groep dan zijn lief van g-string en grossiert in jonkies die hun eerste sonische erectie opdeden met No Fun of Raw Power, muziek die gemaakt werd toen het hen nog fulltime dun door de pampers liep. Ook deze keer is het raak: de gebroeders Kirst, die de backbone van de groep uitmaken, zijn uit het Sid Vicious Memorial voor dementerende punkrockers ontsnapt en blinken met ontroerende volharding uit in ongenuanceerdheid. Drums jengelen uit de maat, gitaren loeien het ene cliché na het andere bij elkaar, met de subtiliteit van een betonmolen bediend door Jean-Marie De Decker.

Maar toen ik - professioneel als ik ben - in het kader van deze bespreking het bovenlijf ontblootte en in de luster ging hangen, begon het mij te dagen: the man's a fucking genius, zij het met korte beentjes.

Opener 'Mask' is al een buffelstoot in de goeie richting en op 'L.O.S.T.' vat de Iggmeister zichzelf perfect samen: hij weet het allemaal al lang zelf niet meer, maar lawaai maken zál hij. 'Howl' is pure Led Zeppelin anno The Immigrant Song, 'Go for the Throat' komt recht uit een scream-therapie-sessie en 'Drink New Blood' (met een als een cirkelzaag ronkende riff, alweer à la Jimmy Page) is een orgie van snot en sneer, na beluistering waarvan ik mij moest inhouden om niet de straat op te lopen en het eerste het beste oude besje een geweldige hens te geven.

In het paranoïde universum van Pop is alles donker: de titels ('Beat em up', 'Talking Snake', 'The Jerk', 'Death is Certain', 'Go for the Throat', 'It's all Shit' en 'Ugliness') zijn zo misantropisch dat zelfs de gezamenlijke helende krachten van de paters Versteylen, Bosmans en Borremans hier tekort zouden schieten.

Maar je krijgt wel waar voor je geld: 15 nummers, meer dan 66 minuten lang, raast de muziek door je aders alsof Pop zelf je een spuit speed van een goed jaar is komen zetten.

Afsluiter 'V.I.P.' is dan ook des te opvallender: een grappige Burroughiaanse rant over het moeilijke leven van de vedette, gebracht met de verve van een standup comedian. Bill Hicks meets Henry Rollins in Plopsaland: zoiets.

Samengevat - want het is al laat en de cavia moet nog begraven worden -: moge hij nog lang de onnozelaar uithangen op tal van podia en plaatjes!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234