Review: Iggy Pop op Rock Werchter 2016

Vier sterren, in acht genomen dat we het hebben over een gefossiliseerde Neanderthaler van 107 jaar, met het CV van een zingende Attila de Hun en de aders van een leeggeroofde goudmijn uit 1867. Ook voor the Ig is er een brug te ver, en samengevat: het is fantastisch dat hij nog leeft, maar het is goed dat hij stopt.

'Dat een mankepoot die enkel nog aan elkaar hangt met littekens, verrekte pezen en spataders nog zo energiek is, én dat zijn stem die hectoliters smeerlapperij min of meer heeft overleefd, verdient bewondering en respect'

Ook al omdat Iggy Pop on stage de voorbije twintig jaar in schril contrast stond met de vadsige bourgeois die Jim Osterberg thuis is, een materialistische opportunist die om het even welke reclamecampagne aanneemt en die rondrijdt in een rode Ferrari, de foutste auto op deze planeet. I wanna be your lapdog – een hond die netjes opzit en kwijlt voor elk product of bedrijf dat een vette cheque in z’n mand legt. En omdat ‘I’m a wild one’ nooit holle woorden mogen zijn. I was a wild one, about forty years ago, is dichter bij de waarheid. En ook dàt is relatief, want drugs nemen, vrouwen slaan, en een extreem egoistische levensstijl die een spoor van ellende naliet, lijkt me nog altijd minder wild dan wat chirurgen en verpleegsters dagelijks in hospitalen wereldwijd klaarspelen.

Nu, het zij hem van harte gegund. Hij heeft zich uit de naad gewerkt, hij heeft gegeven, we zijn dankbaar, en er is geen weg omheen: er is maar één Iggy Pop, en honderden mindere muzikale goden zijn schatplichtig aan hem én The Stooges.

Het probleem van Iggy live is de voorbije dertig jaar altijd geweest dat hij iets te gierig is om de beste muzikanten te betalen. Het gevolg is dat de snel wisselende huurlingen die hem begeleiden een stuk minder goed zijn dan de briljante Sales Brothers (Hunt en Tony, de beste ritmesectie van de seventies, de rock ’n roll spoot uit hun poriën) én dat die veelal piepjonge huurlingen zo dankbaar zijn dat ze The Ig mogen begeleiden dat ze hem niet durven tegenspreken.

Waarom dan toch vier sterren? Omdat vijf niet mag. En omdat ‘Lust for Life’, ‘The Passenger’, ‘Some weird sin’, ‘Sixteen’, ‘Search and Destroy’, ‘Sister Midnight’, ‘Nightclubbing’ en ‘I wanna be your dog’ goed tot excellent klonken. Omdat Iggy zich uitsloofde en lief was (al klonken zijn Fuckin’ thank you ’s en het ‘You’re the most beautiful people in the world, Belgians’ af en toe zwaar sarcastisch). Het blijft een wild dier dat likes to bite the hand that feeds it. Maar dat een mankepoot die enkel nog aan elkaar hangt met littekens, verrekte pezen en spataders nog zo energiek is, én dat zijn stem die hectoliters smeerlapperij min of meer heeft overleefd, verdient bewondering en respect. Als hij écht stopt (ik wil het eerst nog zien), wens ik hem 77 maagden en nog veel cruiseplezier in die rijdende rode vagina. Nog één ding: The Idiot is een leugen. Iggy is een van de meest intelligente artiesten die ik ooit sprak, zeer erudiet en grappig, net zoals zijn vrienden David Bowie en Lou Reed. Ooit zei hij me dat hij van plan was om een bundel kortverhalen te schrijven. Als één rocker daartoe in staat is, dan wel Iggy Pop. Ik kan niet wachten om hem te lezen.


En dit vond ù van Iggy Pop op Rock Werchter 2016:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234