null Beeld

Review: Iron Maiden op Pukkelpop 2010 (Main Stage)

Iron Maiden op Pukkelpop, was dat wel een goed idee? The Maiden? Roergangers en laatste overlevenden van de New Wave of British of Heavy Metal , die in Zuid-Amerika weliswaar al eens voor een half miljoen mensen spelen, maar in Europa, in tegenstelling tot Metallica, nog nooit de grote oversteek naar het poppubliek hadden weten te maken? The Maiden, dertig jaar en - bij sommige fans van het eerste uur - dertig kinnen later? Het antwoord, beste vrienden: een volmondig ja!

Nicolas Quaghebeur

Het optreden

Laten we iets afspreken, waarde metalheads: wij zijn geen kenners. Een oom met een indrukwekkende verzameling speed-, trash- en blackmetalplaten heeft ons ooit de beginselen van uw religie bijgebracht – we moesten in ruil zijn oprit helpen aanleggen - maar ­nauwelijks zes maanden later klopten The Pixies bij ons aan de deur en hebben we niet meer omgekeken. Dus als we hieronder een fout maken of als we, god forbid, een gebrek aan respect tentoonspreiden, breek dan ons huis niet binnen. Brand onze veestapel niet plat, verkracht onze geliefden niet en alsjeblieft: aanbid de duivel niet aan onze keukentafel. Hadden we al gezegd dat Iron Maiden vandaag top was?

Research had ons geleerd dat de groep voor The Final Frontier World Tour vooral zou plukken uit de vier platen (The Final Frontier', uit sinds deze week, inbegrepen), die ze sinds de terugkeer van Bruce Dickinson (in '99) hadden gemaakt. De setlist, die bij de groep traditiegetrouw aan het begin van elke tour onwrikbaar vastligt, gaf dat ook aan: één nummer van Killers', één van Fear of The Dark'', twee van Iron Maiden' en weliswaar drie van Number of The Beast', maar géén Run to the Hills', vermoedelijk het enige nummer van de groep dat ook niet-ingewijden kunnen meezingen. Voor de rest enkel werk van de laatste tien jaar. Wij waren er niet gerust in, en Dickinson ook niet: tijdens de eerste helft van de show deed hij soms iets te nadrukkelijk zijn best, middels preken die de vaart er soms een beetje uithaalden, om ook de leken aan zijn kant te krijgen – maar allemaal met de beste bedoelingen hé!

Uiteindelijk gingen we met z'n allen overstag: de show kreeg alsmaar meer vaart en duizenden devil horns werden in de lucht gestoken (met dank aan de onlangs overleden Ronny James Dio, aan wie Blood Brothers' werd opgedragen). Een monster (de zoveelste incarnatie van Eddie?) kwam een potje bakkeleien met de groep en speelde even slaggitaar, Dickinson rende het indrukwekkende podium op en neer en Dave Murray, Janick Gers en Adrian Smith, toch drie heren op leeftijd, deden het jonge volkje even voor hoe men een gitaar precies bespeelt – dodelijk precies aan een halsbrekende snelheid.

“Somebody told me this was a pop festival. I think they were talking out of their fuckin' arse!”. Een waarheid als een koe: The Maiden had de wei geannexeerd. Dat Dickinson er daarbij uitzag alsof hij bij Biohazard speelt, was anders best wel grappig. Oeps!

Hoogtepunt

Het laatste half uur: Fear of the Dark' en Iron Maiden' in de reguliere set, gevolgd door een legendarisch trio bissen: Number of The Beast', Hallowed be thy Name' en Running Free'. Maar nog steeds geen Run to the Hills'. Spijtig.

Quote

"Sccccccreaaaaam for me Belgium!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234