null Beeld

Review: Iron & Wine - The Creek Drank The Cradle

Het zal wel aan die Will Oldham-baard liggen, maar Sam Beam - de man achter Iron & Wine - heeft iets van een ouderwetse trapper die in een blokhut in de Appalachen woont, leeft van de jacht, de bessenpluk en zelfgestookte liquor, en slechts af en...

Het zal wel aan die Will Oldham-baard liggen, maar Sam Beam - de man achter Iron & Wine - heeft iets van een ouderwetse trapper die in een blokhut in de Appalachen woont, leeft van de jacht, de bessenpluk en zelfgestookte liquor, en slechts af en toe met tegenzin naar de bewoonde wereld afzakt om lampolie en scheerzeep in te slaan. Dat de songs op zijn debuut-cd - folksy, warm, sereen - compleet buiten de tijd lijken te staan, zal er ook wel voor iets tussen zitten. De man nam ze zelf op in zijn kelder in Miami, met niet meer dan een akoestische gitaar, een geleende banjo en zijn opvallend mooie zangstem: in het spooky 'Faded from the Winter' herinnert zijn delicate fluisterzang aan Nick Drake, terwijl het bluesy 'The Rooster Moans' Beam opvoert als een hobo in een goederenwagon op weg naar de hel.
Beam laat zich duidelijk inspireren door Amerikaanse rootsmuziek, maar zuivere blues, folk of country is er op 'The Creek Drank the Cradle' niet te horen. Alle banjogepluk en bluesakkoorden ten spijt, schrijft Beam uiteindelijk pop-songs, die smeken om vergelijkingen met Elliott Smith op een dieet van Faulkner en Charley Patton, of Neil Young die zijn farm in Canada ingeruild heeft voor een stek in de bayou. Iron & Wine houdt zich ver van opzichtige tempowisselingen en producerstrucs, maar buigt zijn beperkingen handig om tot troeven. Zo smokkelt hij heel subtiel - met de ruis van zijn viersporenrecorder, een paar welgemikte slide-interventies en ambiguë, poëtische teksten - volop sfeer en spanning in zijn liedjes binnen. Als hij met zichzelf in duet gaat in 'Southern Anthem', lijkt het alsof de hemelse seventies-harmonieën van Crosby, Stills, Nash & Young weer heel even uit Topanga Canyon opkringelen. En toen we het hypnotiserende 'An Angry Blade' voor het eerst hoorden, hadden we durven zweren dat we een obscure Simon & Garfunkel-cover van een kale bluessong ontdekt hadden.
Om het tot trapper - en de absolute peace & quiet van de heuvels van de Appalachen - te kunnen schoppen, hadden we een andere studiekeuze moeten maken en - vooral - honderd jaar vroeger geboren moeten zijn. Maar 'The Creek Drank The Cradle', een versleten hangmat en een paar mooie lenteavonden maken dat voorlopig ruimschoots goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234