null Beeld

Review: J.J. Cale - Any Way The Wind Blows - An Anthology

J.J. Cale wordt straks zestig. Niet echt een hippe leeftijd voor een rockster, maar JJ. Cale is dan ook niet hip en evenmin een rockster. Toen hij in 1965 zijn eigen, nauwelijks van een demo te onderscheiden versie van 'After Midnight' opnam, wist hi...

Marc Didden

J.J. Cale wordt straks zestig. Niet echt een hippe leeftijd voor een rockster, maar JJ. Cale is dan ook niet hip en evenmin een rockster. Toen hij in 1965 zijn eigen, nauwelijks van een demo te onderscheiden versie van 'After Midnight' opnam, wist hij niet dat hij daarmee helemaal alleen een muziekgenre uitgevonden had dat laid-back zou gaan heten en dat via zijn eigen wonderlijke langspeelpla­ten als 'Naturally', 'Really', 'Okie' of 'Troubadour' de happy few die van zijn werk op de hoogte waren, regel­matig een warm hart zou bezorgen.

Toen Eric Clapton vijf jaar later een regelrechte hit scoorde met dat­zelfde 'After Midnight', kwam het bekende duo Faam & Fortuin even aan zijn deur kloppen, maar Cale hield het slot op de knip. Net zoals zowat alles anders konden F & F hem aan de reet roesten, en alhoewel graag verteld wordt dat hij zijn da­gen louter doorbrengt met 'busy being unbusy' te zijn, speelt de man toch zo'n vijftig live-concerten per jaar (altijd begeleid door uitstekende muzikanten) en heeft hij de afgelo­pen vijfentwintig jaar, in alle rust en ver van de showbizzbuzz, genoeg goeie platen gemaakt om daar nu een niet minder dan vijftig tracks tel­lende anthologie uit te distilleren die 'The Anthology' heet maar ook 'Any­way The Wind Blows', ongetwijfeld een krachtige samenvatting van Cales levensvisie.

De bloemlezing, die sober maar stijlvol verpakt is en zeer verzorgde liner notes van Colin Escott bevat, is zo goed als feilloos samengesteld. Naast weliswaar ook al op andere compilaties te verkrijgen maar daar­om niet te versmaden evidenties als 'After Midnight', 'Cocaine', 'Crazy Mama', 'They Call Me the Breeze' of 'The Sensitive Kind' is de selectie er één die zowel systematisch als emo­tioneel gebeurd is, waardoor we van­af Cales officiële eerste 'Naturally' tot en met zijn voorlaatste 'Closer To You', van drie jaar terug, een mooie, chronologisch helemaal in orde reis maken door leven en werk van de man.

Af en toe wordt een destijds van 'Really' of 'Okie' verwijderde song weer opgevist, soms duikt er een instrumental op (Cale staat erom be­kend dat hij bij de mix regelmatig zijn stem van een nummer laat weg­halen) en een enkele keer horen we een live-versie van een min of meer vertrouwde song als 'Wish l Had Me A Dollar', maar wat de samenstellers Bas Harton en Bill Levenson (die overigens het volledige vertrouwen kregen van J.J. zelve) toch vooral goed deden was de talrijke schatten die verborgen zaten op door veel te weinig mensen gekochte lp's van de­ze John Cale van de vergetelheid red­den.

Men moet zo maar eens een worp als 'Cajun Moon', 'Rock And Roll Re­cords' en 'l Got The Same Old Blues' na mekaar horen om weer eens te beseffen wat een meesterwerk 'Okie' (uit 1974) wel was. En dat geldt evenzeer voor de royale lappen die hier uit 'Troubadour', '5' of 'Gras­hopper' en 'Nr. 8' geknipt zijn.

Toegegeven, op de laatste platen was het wat harder zoeken naar hoogtepu

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234