Review: Jack White - Blunderbuss

Vijf jaar zijn ondertussen verstreken sinds de laatste White Stripes-studioplaat, en Jack White kon niet eindeloos redenen blijven verzinnen (The Raconteurs, The Dead Weather, andermans platen producen, een eigen platenlabel opstarten, en een winkel, en een concertzaal, kinderen krijgen...) om te doen wat iedereen eigenlijk al lang van hem verwachtte: een eerste volwaardige soloplaat maken.

Het als single vooruitgestuurde 'Sixteen Saltines' klonk alvast als iets dat perfect op 'Elephant' - toch wel de beste White Stripes, vinden we - had kunnen staan: een mokerende, opwindende gitaarriff, Jack White-rock op zijn best.

Maar wie op basis daarvan verwacht dat 'Blunderbuss' zijn White Stripes-zonder-Meg-plaat geworden is, zal van een zeer kale reis thuiskomen.

Aan de andere kant: wie bereid is met open oren en geest te luisteren, hoort een sterke, boeiende en bijzonder gevarieerde plaat. Met, tussen haakjes, bijwijlen wel opvallend giftige en bittere teksten.

Het wemelt hier van de jaloerse, overspelige vrouwen ('Sixteen Saltines', 'Freedom at 21', 'Love Interruption', 'Missing Pieces'), hypocrieten ('Hypocritical Kiss'), gemene roddelaars ('Trash Tongue Talker') en iets té coole hipsters die het allemaal beter staan te weten aan de zijkant ('Hip (Eponymous) Poor Boy').

Muzikaal zitten in 'Blunderbuss' zowat all things Jack White, van country tot seventiesrock, en van pure pop tot jarenvijftigrock-'n-roll. Dat had makkelijk een warrige, stuurloze plaat kunnen opleveren, maar merkwaardig genoeg klinkt ze als één geheel, een soort staalkaart van wat White anno 2012 muzikaal allemaal kan.

'Hip (Eponymous) Poor Boy' begint en eindigt bijvoorbeeld als een walsje, en is tussendoor een simpele maar daarom niet minder knappe popsong. De cover van de stokoude Little Willie John-hit 'I'm Shakin'' roept dan weer herinneringen op aan zijn productiewerk voor Wanda Jackson: lekkere fiftiesstuff, opgefrist voor mensen van nu.

Leuke opwarmers voor het echte werk, want het wordt geregeld nog veel beter: in de titeltrack, bijvoorbeeld, een beetje naar country neigend, en ook wel een beetje naar Dylan, maar vooral heel erg knap, net zoals het spaarzame maar heel mooi ingekleurde 'On and On and On'.

In het evenzeer fraaie 'Love Interruption' laat hij zich begeleiden door een mooi Wurlitzer-loopje, een klarinet (!), een akoestische gitaar en de tweede stem van de ons tot voor kort totaal onbekende Ruby Amanfu.

'Freedom at 21' verenigt dan weer op zeer opwindende wijze vette rock en iets wat op Jack White-rap lijkt: machtig, ook al door die tekst: 'Cut off the bottoms of my feet / Made me walk on salt / She does what she wants to me'– geen idee over welke vrouw dit gaat, maar zijn relaties zijn blijkbaar toch niet altijdzo vrolijk verlopen.

Jack White toont op 'Blunderbuss' dat hij één heel belangrijke les heeft opgepikt van zijn held (en ondertussen ook vriend) Bob Dylan: echte artiesten laten zich nooit door wie dan ook in één hoek drummen, trekken zich niks aan van wat toevallig die week hip is en gaan altijd koppig hun eigen weg – de rest van de wereld zal hén wel volgen, en niet omgekeerd. Als wij u dan weer één te volgen iemand mogen aanraden: Jack White is de naam.

Jack White speelt op vrijdag 29 juni op Rock Werchter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234