null Beeld

Review: Jacques Dutronc - Madame l'Existence

Het zal wel weer aan mij liggen, maar in mijn hoogstpersoonlijke catalogus van al wat door de eeuwen heen cool is, komen merkwaardigerwijs enkele Franse zangers voor: eerst de weergaloze Serge Gainsbourg, en zeker ook Jacques Dutronc. Ooit schreef de...

Rudy Vandendaele

Het zal wel weer aan mij liggen, maar in mijn hoogstpersoonlijke catalogus van al wat door de eeuwen heen cool is, komen merkwaardigerwijs enkele Franse zangers voor: eerst de weergaloze Serge Gainsbourg, en zeker ook Jacques Dutronc. Ooit schreef de ene 'L'aquoiboniste', een liedje waarin hij de andere naar het leven portretteerde: 'C'est un aquoiboniste/ Un faiseur de plaisantristes/ Qui dit toujours à quoi bon/ A quoi bon.' Waar het allemaal goed voor is, dat zal Dutronc zich ongetwijfeld vaak hebben afgevraagd terwijl hij op 'Madame L'Existence' zat te zinnen, want zijn vorige cd, 'Brève Rencontre', dateert van alweer acht jaar geleden. Hij staat niet bepaald als uitslover bekend, want zeg nu zelf: a quoi bon? Nog het liefst zit hij met een havanna in zijn hoofd naar het voorbijgaan der mensen en dingen te kijken, bij voorkeur ter hoogte van Monticello op Corsica. Daar zou hij naar verluidt ook in het levensonderhoud van veertig katten voorzien. Een weinig tuinieren ligt hem ook wel, tussendoor. Als de contemplatie hem begint te vervelen, komen zijn vrienden uit het struikgewas te voorschijn gefloept, de roemruchte bande à Dutronc. Daarna brandt er meestal een feestje van mannen-onder-elkaar los - ja, 't is er haast alle dagen hengstenbal, zij het met uitgelezen wijnen. Françoise Hardy, mevrouw Dutronc, baalt wel eens van dat gezelschap, maar diep in haar hart kan ze niet boos op hem zijn. Wat een vrouw! Als iémand hem verdient, dan is zij het wel.
Aan 'Madame L'Existence' wou hij niet langer dan twee uur per dag werken, uitgerekend dié twee uren die aan het aperitief voorafgaan, maar dat gebrek aan ijver - het komt bij meer klasbakken voor - wreekt zich geenszins. Dutronc liet zich zelfs een bijdetijdse sound aanmeten, die wel eens naar triphop zweemt. Dat hij opnieuw banden met z'n oude tekstschrijver Jacques Lanzmann heeft aangeknoopt, is nóg een goed idee. Toen de yéyé in Frankrijk heerste - dagen van onschuld, het maandblad Salut les copains en koffergrammofoons van Teppaz - schreef Lanzmann hit na hit voor Dutronc: 'Et moi et moi et moi', 'Les playboys', 'Les cactus', 'J'aime les filles', 'La fille du Père Noël', 'Le responsable' en 'Il est cinq heures, Paris s'éveille'. In de teksten van Lanzmann heeft altijd al schalkse maatschappijkritiek gezeten. Nu ook weer, maar de toon is een tikje bitterder geworden, zeker in 'Madame L'Existence', 'La vie en live' en 'Face à la merde', waarin Dutronc meer reciteert dan zingt: Gainsbourg had het vast du talk-over genoemd. 'L'ère de rien', lome rock, is een visioen van de wereld na de revolutie: alles is anders maar toch bij het oude gebleven, om de simpele reden dat geen mens aan de condition humaine ontsnapt. Lanzmann maak je niets meer wijs, en Dutronc vast ook niet.
Dutronc speelt nog steeds graag voor crooner: in de lieflijke ballade 'Voulez-vous' bijvoorbeeld, ingeleid door violen waar de geest van Debussy de hand in heeft. Als iets te lieflijk dreigt te worden, zit er bij Dutronc een grap in de staart, die dit keer bestaat uit een hilarische mondvol zelfgemaakt Engels.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234