Review: Jake Bugg op Rock Werchter 2013 (Klub C)

Een jaar geleden beweerde een wijs man dat Jake Bugg niet zou misstaan in een tent op Werchter. De man bleek niet alleen wijs, maar ook nog visionair.

Hoe Jake Bugg het podium opwandelde: als een frisse, in een wit hemd gestoken koorknaap met gezapige tred, klaar om zijn nieuwjaarsbrief aan zijn allerliefste meter voor te dragen. Die zou nogal ogen getrokken hebben als ze, zoals wij, het frêle liefdesliedje 'Fire' geoffreerd kreeg. Tussen twee coupletten door trakteerde u de teenager al op een aanmoedigend applaus, wat resulteerde in een lichte grijns op 's mans lippen. Dat was meteen ook de exuberantse vorm van emotie die we doorheen de hele set zouden aanschouwen.

'Moest onze boezem iets volumineuzer van aard zijn, we zouden Jake Bugg er in al zijn gekweldheid eens stevig tegenaan drukken.'

Maar laten we zijn onverstoonbaarheid vooral niet verwarren met onverschilligheid. Zijn songs zijn stuk voor stuk kleine verhaaltjes waarin sentiment niet geweerd wordt en die ook in een KluB C op je neerdwarrelen als sneeuw in december, met het vanzelfsprekende kippenvel als resultaat. In de handen van mindere goden zouden nummers als 'Country Song', 'Trouble Town' en vooral het door merg en been snijdende 'Broken' tot stinkers van formaat herleid worden. Moest onze boezem iets volumineuzer van aard zijn, we zouden Jake Bugg er in al zijn gekweldheid eens stevig tegenaan drukken.

De akoestische gitaar werd verruild voor de elektrische variant en vooral het nieuwe 'Slumville Sunrise', dat country, blues en rockabilly mengde met een stevige portie baldness, kreeg ons zin krijgen om ons paard te bestijgen en de veestapel naar de stallen te drijven. En geloof het of niet, komende van ons is dat één of ander bizar compliment. De solo's die Bugg uit z'n gitaar toverde, waren trouwens in staat om menig vrouwmens richting sponde te begeleiden. Dit geheel terzijde, trouwens.

Hij doet het allemaal zo simpel lijken. Minstens de helft van de nummers van zijn set volgden hetzelfde stramien: Jake vangt aan in eenzaamheid, fingerpickend aan z'n gitaar, de band valt in en meneer zingt over sociale verloedering en afrekeningen door messteken alsof 't de normaalste zaak van de wereld is. Het werkt en het blíjft werken.

Net voor het mierzoete toetje dat Lightning Bolt heette, smeet hij er nog 'My My Hey Hey' van Neil Young tegenaan. Daarvoor heb je lef, vakmanschap en geloofwaardigheid nodig. En Jake Bugg had ze alledrie. Bugg tuurde even van onder zijn naar voren gekamde britpopkapsel de menigte in en zag dat het goed was. Wat 'n baas.


Het moment

'Lightning Bolt', tiens. We stuiterden haast de tent uit door de wild golvende plankenvloer toen Bugg u tot ongekende hoogten dreef en er zelf stoïcijns kalm onder bleef.


Het publiek

U? U stond al te juichen en van handjeklap te doen lang voor de lichten dimden en Zijne British Cockishness het vuur aan de lont stak. En u bent niet meer opgehouden ever since.


Quote

"Thank you for all the lighters. You can't hold it for this song though, it's a bit longer.". En toch deed de betweter naast ons een poging, met verbrande fikken en een bleitmuil als resultaat. Hij kreeg er nog een mep van ons bovenop, wijsneus!


Tweet

U vraagt, wij draaien: het zweet liep langs onze knieholtes onze laarsjes in.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234