null Beeld

Review: Jake Bugg op Rock Werchter 2016

Wat een reviewer lijden kan: des voormiddags ter bespreking een bijzonder povere nieuwe plaat van Jake Bugg herhaaldelijk moeten uitzitten, en des namiddags nog een concertje van de brave man erbovenop. Maar guess what: deel twee viel best mee.

Jürgen Beckers

De hemelsluizen boven de Main Stage waren net opengegaan toen Jake Bugg het podium betrad, wat de vooruitzichten er aanvankelijk nog een smak minder rooskleurig op maakte. Bugg had een kleine bezetting meegebracht (toetsenman, bas, drums) droeg een hip blauw regenjasje en opende, geheel volgens de verwachtingen, met de opener en titelsong van zijn nieuwe plaat, ‘On My One’. Niet de beste countryblues ooit geschreven – ons zachter uitdrukken is niet mogelijk – maar hier in de barre omstandigheden van het moment klonken Buggs openingswoorden ineens een pak authentieker. ‘I’m just a po’ boy / From Nottingham,’ zong hij met enkel een akoestische gitaar als begeleiding, en met die wat treurige blik van hem erbovenop geloofde je dat zelfs zonder naar zijn paspoort te moeten vragen. Sterker: het klonk alsof Bugg met de fiets vanuit Nottingham naar Werchter was gekomen. Door de wind, door de regen.

Die binnenkomer te gelde maken, deed hij niet. Hij speelde wat oudere liedjes – ‘Two Fingers’, ‘Simple Pleasures’, ‘Seen It All’ – en leek zich daarbij niet noemenswaardig te amuseren. Het publiek volgde naadloos zijn voorbeeld.

Wij spitsten pas weer de oren bij ‘Love, Hope and Misery’, een nieuwe song die ons amper een paar uur eerder niet bepaald vrolijk had gemaakt, maar die hier ineens klonk als iets wat niet had misstaan op pakweg ‘(What’s the Story) Morning Glory?’ van Oasis, toch een plaat die bulkt van de monsterhits. Bugg heeft zijn nieuwe plaat helemaal in zijn eentje opgenomen, moet u weten, productie incluis, en dat laatste had hij wellicht beter aan een vakman overgelaten, want in hun naakte vorm blijkt er met zijn nieuwe songs niet zo veel mis te zijn. ‘Livin’ Up Country’, netjes halverwege, en ‘Gimme the Love’, net voor het einde, waren zelfs fuckin’ goed!

Het enige probleem wat wij bij Jake Bugg-live nog hebben na zijn doortocht op Werchter, is dat de helft van zijn set klinkt als ‘Going Up the Country’ van Canned Heat. Wat al bij al eigenlijk nog best meevalt, want bij Canned Heat klinkt de hele set als ‘Going Up the Country’.

Op het einde scheen de zon.


Het moment

Het publiek

Quote

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234