null Beeld

Review: James Bay op Rock Werchter 2016

James Bay, met de B van boyish, braaf en boring – niet die van baldadig, balorig en billenkoek.

Jeroen Maris

'Je mag gerust met mijn moeder uitgaan, James'

James is bae – toch voor prettig ontluikende tienermeisjes die in de onderbuik iets voelen kriebelen waarvan ze hopen dat het nooit weggaat. Vind ik prima: zelf ben ik ook steeds resoluter van plan om ooit een tienermeisje te worden. En ik heb geen grote argumenten tégen je, James Bay. Goed, je hebt iets te overtuigd het juiste hoedje op, en het juiste Beyoncé-shirt aan, en de juiste puppyblik in de ogen. Maar je mag gerust met mijn moeder uitgaan. Een namiddagje naar het park, sorbet slurpen in een tearoom, handjes vasthouden in de bioscoop: mijn zegen heb je, James. Maar euh… Hoe zal ik het beleefd zeggen? Je hoeft niet per definitie je gitaar mee te slepen naar het zondagse familiediner.

Niet dat je Werchter troep probeerde te verkopen, James, zondagmiddag op de Main Stage. Je doet in liedjes met een kop en een staart, een ademhaling, een cardiovasculair stelsel en darmen met een onberispelijke peristaltiek. Het is aardig, het is gevoelig – maar het is ook bestudeerd, en soms zelfs gewoon nuffig.

Vooral in de eerste helft van het concert zeilden veel liedjes als onafgemaakte gedachten voorbij. ‘Craving’, ‘Fire’, ‘Need the Sun’: anti-bullebakken die je geen centje pijn doen, waarvoor dank, James, maar die evenmin een shuttlebus naar melkwegstelsels ver van hier waren. Ik keek er naar, ik luisterde, en ging dan weer verder met dommig dagdromen. Met de finish in zicht werd het allemaal iets potiger – in ‘Sparks’ zat bijvoorbeeld wél vaart en punch – maar toch: mijn zieltje zal zich nooit een lelijke buil vallen aan je muziek, James.

‘I need to feel something,’ meldde je net voor je aan ‘Best Fake Smile’ begon. Dat treft, James, ik ook. Maar al wat ik voelde was een stekelig verlangen naar rauwe biefstukken-rock-‘n-roll, en een dronken journalist van De Morgen die langs m’n bilnaad streek. Die traumatische ervaring werd gelukkig snel gecounterd door ‘Get Out’: een inpilsende gitaar, een flanerend orgeltje, en op borg vrijgelaten zang.

Ach, ik ben toe aan mildheid: ik heb al slechtere middagdutjes gedaan. James, bye!


Het moment

Kon netjes voorspeld worden: afsluiter ‘Hold Back the River’. Net daarvoor had de CCR-cover ‘Proud Mary’ wel heel zonevreemd staan wezen.


Het publiek

Voor zich had James Bay een blije, niet al te meerderjarige vrouwelijke spionkop. Daarrond was er vooral dag vier-desinteresse.


Quote

‘You sound incredible,’ complimenteerde je ons. Maar in je festivalcontract, James, staat gestipuleerd dat jij incredible moet klinken.


Tweet

Excuus!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234