null Beeld

Review: Jamie Lidell in de Ancienne Belgique

Geen idee of er een oorzakelijk verband was, maar nog voor Jamie Lidell in de AB één noot had gezongen, zagen wij al vier zwangere vrouwen rondlopen. Wat wél vaststaat: Lidell maakt baby-making music, en welk genre hij ook bepotelt – zij het zwoele soul op z’n Al Greens of geile funk à la Prince – zijn nummers bruisen van de levenslust.

vvp

Het is dus maar toepasselijk dat Jamie zelf met een broek vol goesting op podium stond. Bijzonder fijn dat de man zich daar zo stond te amuseren: wij zullen – ons nationaliteitsgevoel even oppompend ter voorbereiding van de interland tegen Macedonië op vrijdag – maar aannemen dat het waar is als hij zegt dat België zijn favoriete tourland is.

Lidell mag dan een witte neger uit Engeland zijn, hij woont tegenwoordig in Amerika, meer bepaald in Nashville, Tennessee. Wij geven het maar mee omdat u het aan zijn sound alleszins niet gehoord kan hebben – country is één van de weinige genres die hij níét opvrijt. Wikipedia leert ons dat de man dabbelt in ‘soul, funk, elektronica, experimental’, maar voegt u daar na vanavond gerust aan toe: ‘hiphop, techno, synthpop.’

U wilt bewijzen van die verse invloeden? Dan zijn daar de gangsta-versie van ‘What a Shame’ en de slow motion-beats in ‘You Know My Name’, of het hoge clubgehalte van ‘When I Come Back Around’ tegen het einde van de set. We kregen met 'She Wants Me' ook een regelrechte ode aan Prince. ‘It’s official: I like Prince’, proclameerde Jamie vooraf, en toch bestond hij het zijn liefdesverklaring te laten opzwellen tot ware Pink Floyd-proporties - het eindigde zowaar met een synthesizersolo.

Dat hoorde, de wetten van de goede smaak indachtig, dus allemaal geweldig te botsen, maar nee hoor: Lidell slaagde er niet alleen moeiteloos in alles te combineren, hij kneedde met die wirwar aan stijlen ook een eigen, coherent geheel. Over zijn nieuwe plaat zijn we nog in beraad, maar op het podium is hij ongetwijfeld het heertje. Daar lopen funk en techno elkaar niet voor de voeten, maar draaien ze elkaar een tong om vervolgens aan het flirten te slaan met soul en elektronica. En die vinden dat allemaal niet erg: straf!

Bij opener ‘I’m Selfish’ mompelden wij nog binnensmonds mee – voorzichtig, voor de buren – maar tegen afsluiter ‘Big Love’ trokken we ongegeneerd onze keel open. Tussendoor kramp in de voet gekregen van het meetikken bij ‘So Cold’ (voor één keer meer André 3000 en OutKast dan Prince) en een spier verrekt tijdens ‘In Your Mind’. Straf: wij hadden een zitplaats.


Hoogtepunt

Jamie leek zijn remix van Matthew Herberts ‘The Audience’ speciaal voor ons Belgen in te zetten: begeleid door vingergeknip van het publiek en verder volledig a capella. Soul noemen ze dat, Jamiroquai. Soul!


Dieptepunt

Zelf zijn we ook meer het type ‘handen in de zakken, ogen dicht en wiegen maar’, dus we kunnen het u allen gerust vergeven, maar íéts meer energie had wel gemogen, vrienden!


Quote

Toen hij het nagelnieuwe vinylexemplaar van zijn laatste album onder onze arm zag, zei Jamie goedgemutst: ‘Aha, the connaisseur’s choice!’ al sprak hij de ‘connaisseur’ dan wel op zijn Engels uit als ‘conneh-sewer’. Toch bedankt, Jamie!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234