null Beeld

Review: Jamiroquai - Funk Odyssey

Kijk ik maak alles nu: na de nu metal, de ongetwijfeld nog uit te vinden nu wave en de nu al verwerpelijke nu grunge spreekt men in de getormenteerde marketingmiddens der populaire muziek tegenwoordig ook graag over nu disco: rubberen ventjes die er ...

Marc Coenen

Kijk ik maak alles nu: na de nu metal, de ongetwijfeld nog uit te vinden nu wave en de nu al verwerpelijke nu grunge spreekt men in de getormenteerde marketingmiddens der populaire muziek tegenwoordig ook graag over nu disco: rubberen ventjes die er eindelijk voor durven uit te komen dat ze gaarne een eind weg shaken op janetteuze pre-techno muziek van een onstuitbare vrolijkheid & leegte. Van Daft Punk tot Basement Jaxx, allemaal geven ze toe dat ze hun licht hebben opgestoken bij Sylvester, Earth Wind and Fire en Studio 54. Dat Jamiroquai tien jaar geleden al een patent had genomen op losgeslagen, van alle walletjes etende boogie zou een mens haast ontgaan.

'Lose the hat' dacht ik, en ik niet alleen, toen Jay Kay zich in 1992 aan den volke presenteerde met een juten zak op het hoofd waaronder hij een schat aan uitheemse fungi, groene schimmels en vroegtijdige kaalheid trachtte te verbergen. Want ook toen al had hij dat soort foeilelijke gimmicks niet nodig.

Van 'Emergency on Planet Earth' toen tot 'A Funk Odyssey' nu blinkt Jamiroquai uit in een soort van tijdloze, geritmeerde onweerstaanbaarheid waarachter zich kloeke, prettig meezingbare songs verbergen.

Hij is nog altijd amper 31, maar met deze vijfde plaat maakt hij alle beloftes waar. Niemand danst de sci-fi boogie beter dan Jay Kay, en zijn recente scheiding van de Britse tv-bimbo Denise Van Outen heeft 'm goed gedaan, als je de lyrics van 'Little L' tenminste mag geloven: love you baby with a little l, 't mag een sneer zijn, maar dankzij de glinsterende discoviolen en de Bootsy Collins-bas met ballen swingt de song als een gedrogeerde brilaap.

Nog beter is de spacy opener 'I Feel So Good', met een synth-lijn die zich als een Boeing 747 door de boxen boort en een groove waarvan men zonder overdrijven mag zeggen: bloody fijne groove, indeed.

Waar Jamiroquai zich in het verleden al eens placht te verliezen in wazige songs over Het Milieu en andere Thema's Met Een Hoofdletter lijkt de boodschap nu te zijn: als het maar vooruitgaat, en verder geen gezeur. Toch is er naast de nerveuze acid jazz ook plaats voor enige muzikale contemplatie: zo is 'Corner of the Earth' een bijzonder geslaagde samba, inclusief ouderwets zuchtende James Last-meisjeskoortjes en een trompet met een toupet - ik verbeeld mij een dure video met allemaal blote Braziliaanse damsels in distress, maar dat zal wel geheel aan mij liggen. Dezelfde jaren-zestig-in-Saint-Tropez-sfeer ligt er dik op tijdens 'Black Crow', waarin vette violen een eind weg smelten wijl Jay Kay zijn beste croonersstem opzet. 't Valt een beetje tegen en 't klinkt een beetje iel en 't is vroeger al duizend keer beter gedaan door Sly Stone, maar kom.

Zijn huiggeluid past véél beter in vrolijke discodreunen als het alweer geheel foutloze 'Main Vein', waarop Beverly Knight als tweede stem de kraaien uit het dak gilt, en het dafter-punk-dan-daft-punkse 'Twenty Zero One', waarin hij de Parijse wankers laat horen hoe het écht moet. Zo dus, nique ta mère nog aan toe!

Afsluiter 'Picture of My Life' sambaat solemneel als Astrud Gilberto, zo salonfähig als een zomerbries in de jachthaven van Quiberon.

Genoeg moeilijke woorden gebruikt? Graag gedaan!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234