null Beeld

Review: Jane's Addiction - Strays

Het meest heldhaftige wat Perry Farrell in onze ogen ooit heeft gedaan, was Jane's Addiction in 1991, op het toppunt van hun succes, opheffen. Farrell stond in Los Angeles te wachten op het groen toen hij uit de Mercedes cabrio naast hem Jane's Addic...

Jürgen Beckers

Het meest heldhaftige wat Perry Farrell in onze ogen ooit heeft gedaan, was Jane's Addiction in 1991, op het toppunt van hun succes, opheffen. Farrell stond in Los Angeles te wachten op het groen toen hij uit de Mercedes cabrio naast hem Jane's Addiction hoorde knallen, en in één klap besefte dat ze hun doel waren voorbijgeschoten. Die halve goeie cd met Porno For Pyros en enkele erbarmelijke pogingen tot soloplaten zijn hem vergeven.

Het meest onvergeeflijke wat Perry Farrell ooit heeft gedaan, was Jane's Addiction in 1997, for a fistful of dollars, weer bij elkaar fluiten. De eerste paar reünieshows wisten naar verluidt perfect de sfeer van de oude dagen op de roepen, maar 'Kettle Whistle' - een samenraapsel van (terecht) nooit eerder uitgegeven materiaal, live-tracks en een paar ongeïnspireerde nieuwe songs - en hun verkleedpartij vorig jaar op Pukkelpop deden simpelweg pijn. 'Hadden ze eerst een volledig nieuwe plaat gemaakt,' schreven wij toen, 'dan hadden ze ten minste eervol op hun bek kunnen gaan.' Die volledig nieuwe plaat is er nu, en eervol op de bek gaan doen ze.

'Strays' bevat welgeteld drie songs die tot aan de enkels van Jane's Addiction-klassiekers als - we halen ons er willekeurig een paar voor de geest - 'Three Days', 'Been Caught Stealing', 'Up the Beach', 'Ocean Size', 'Had a Dad', 'Standing in the Shower Thinking' en 'Pigs in Zen' reikt.

De drie songs die ermee door kunnen heeft men netjes vooraan geposteerd, wat laat vermoeden dat ze zelf ook al iets in de smiezen hadden. Denk de Nine Inch Nails-productie van 'True Nature' weg en het had zo op 'Nothing's Shocking' uit 1988 gekund, 'Strays' bevat Farrells meest geïnspireerde en eerlijkste tekst in jaren ('I'm camera ready, smiling and thrilled'), en 'Just Because' is een uitstekend gekozen eerste single - prachtsong.

Vanaf dan is het huilen met de pet op. In 'Wrong Girl' is gitarist-fotomodel Dave Navarro de enige die de funk-groove van weleer te pakken heeft, 'Everybody's Friend' is een erg flauw doorslagje van 'Jane Says', in 'Hypersonic' krijst Farrell een eind weg terwijl de groep een andere song (speedmetal) lijkt te spelen, en in slotsong 'To Match the Sun' wordt een prima idee in de intro vakkundig de nek omgewrongen.

De rest klinkt wel voor honderd procent Jane's Addiction, maar is volstrekt vrij van inspiratie, alsof de groep een lijstje heeft gemaakt van wat men destijds zo goed aan hen vond, en met behulp daarvan een plaat heeft gemaakt. Dat bassist Eric Avery zijn uitnodiging voor de reünie in de prullenbak heeft gegooid, zal waarschijnlijk een opluchting zijn geweest. Zijn vervanger Chris Chaney is veel sexier en doet de nieuwe Jane's Addiction-collectie zoveel beter tot haar recht komen (binnenkort op een catwalk bij u in de buurt?).

Wat wij ons ook nog afvroegen: zou Navarro nog naar muziek luisteren als hij aan het fitnessen is?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234