Review: Jay-Z (Sportpaleis)

Onzin. Zeggen dat Jay-Z schijt zou hebben aan de wereld. En dan nog gezwegen van die veelbesproken nekomtrek van 'm, waar gemiddeld zo'n vier neushoornbillen in zouden passen. Maar die grootheidswaanzin? Niets van gemerkt.

Quatsch dus. Laat het net bewonderenswaardig zijn hoe Zijne Hoogheid voor een halfleeg Sportpaleis kwam te staan, zich even in de ogen moest wrijven, maar toch niet bij de pakken bleef zitten. Of hoe Jay-Z (echte naam: Shawn Carter) bijzonder gul was met z'n complimenten en nooit vies was van een uit de kluit gewassen bindtekst. Al had de Brooklynite ook niet de minste verwachtingen aan zijn baggy jeans hangen, na de verschroeiende 'Watch The Throne'-passage met compagnon Kanye West (Bindteksten? Nee, bedankt.) van vorig jaar.

'Een Pitbull Terrier van een stem die onder het nekvel kroop en grandioze oneliners in de dakgoot van het Sportpaleis kerfde'

En aangezien het wel vaker gebeurt dat hiphoppers in een driftbui té veel hooi op hun vork nemen - een penisverlenger werkt ook niet altijd zoals gewenst -, was het nog afwachten hoe groots Jay-Z zijn 'Magna Cartner World Tour' zou uitdraaien. Redelijk bescheiden, zo bleek al in de beginfase, toen het splijtende 'Higher' en eeuwige spurtbom 'On To The Next One' (ingeleid door Justice' 'D.A.N.C.E.') vooral in het teken stonden van Het Woord. Geen gekke licht- of projectieshow zoals vooraf verwacht, dan wél een stevige handdruk als entree, gevolgd door een eerste welgemikte elleboog in de ribben ('FuckWithMeYouKnowIGotIt').

Jay-Z was óók: een Pitbull Terrier van een stem die, vooral in de eerste helft van de set, onder het nekvel kroop en grandioze oneliners ('We can talk, but money talks, so talk more bucks', uit 'Izzo (H.O.V.A.)' in de dakgoot van het Sportpaleis kerfde. Al bewees Mr. Beyoncé zich ook als een ervaren stuurman die al 'ns van de geijkte paden durfde afstappen - door '99 Problems' en The Throne-stormram 'No Church In The Wild' nog voor het half uur uit hun kooi te laten, bijvoorbeeld. Nóg beter: het faux-lijzige 'Pound Cake' van Drake en 'Tom Ford', aangestuurd met blieps uit het laboratorium van Timbaland.

Maar laat het net die Timbaland - special guest van de avond - zijn die de stekker bruut uit het Sportpaleis rukte, toen Jay-Z voor een pauze van het decor verdween. Dat beatboxen, tot daar aan toe, al was het daarop volgende intermezzo of de manier waarop de producer door een van zijn eigen tracks strompelde, was wel errug klungelig. Een soep zonder bouillon, zoals het anders gewéldige 'Holy Grail' (in de originele versie met beau gosse Justin Timberlake) dat van geen hout pijlen wist te maken. Of 'Izzo (H.O.V.A.)' dat - omwille van een gebrek aan gastzangers? - verzoop in de hiphopoceaan.

Opmerkelijk weinig hattricks van Jay-Z in de tweede speelhelft, waarin vooral de anciens - zeg gerust: klassiekers - speelminuten kregen. Het classy 'Somewhereinamerica' ('Twerk, Miley, twerk!') uit het recente 'Magna Carta... Holy Grail' effende in stijl het pad voor 'Big Pimpin'' en 'I Just Wanna Love U (Give It 2 Me)', maar echt beklijven deden die twee nooit. Aan de overgave van Carter lag het echter niet, aan het extatische publiek (zie: onder) evenmin, maar er hing iets in de lucht - een verlammende sfeer over district Merksem.

Redelijk overbodig ook, dat kwartier waarin Jay-Z iedereen persoonlijk wilde bedanken voor het financieren van zijn rookwaren - en het draaiende houden van de firma Shawn Carter N.V., natuurlijk. Het maakte 'm menselijk, dat wel, maar de liefdadigheidsactie haalde wél het tempo uit een slotoffensief waarin zonet 'Niggas In Paris' (gebroken neus) en 'Run This Town' (scheur in de stembanden) het Sportpaleis hadden toegetakeld. 'Hard Knock Life' was schattig, slotakkoord 'Young Forever' (een herwerking van Alphaville's 'Forever Young') mogelijk nog mooier.

Ruim anderhalf uur heeft de Amerikaan het uitgezeten. Met pieken én dalen, en zo weinig mogelijk naar de lege bovenring van het Sportpaleis starend. Ook dat was Jay-Z. Aardig.


Het moment

Welaan dan: 'Niggas In Paris'. Alleen al omdat we zonder blikken of blozen 'nigga' mochten schreeuwen, maar vooral omdat Jay-Z vroeg om grote cirkels in het publiek te vormen, om vervolgens als een bende gekken tekeer te gaan.


Het publiek

Misschien was Jay-Z zijn uitgebreid dankwoord wel op z'n plaats. Zelden een publiek zó uit de bol zien gaan. Proficiat. U was fijn.


Quote

'Hit me!' Drie vuisten van Jay-Z in retour gekregen.


Tweet



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234