null Beeld

Review: Jeffrey Lewis - 'It's the Ones Who've Cracked That the Light Shines Through'

Mogen wij vandaag op deze heilige plek - de plaats die wekelijks wordt vrijgehouden voor wat wij hier de lead cd noemen - uw aandacht vragen voor het in al zijn eenvoud bijna simplistische schijfje 'It's the Ones Who've Cracked That the Light Shines ...

Mogen wij vandaag op deze heilige plek - de plaats die wekelijks wordt vrijgehouden voor wat wij hier de lead cd noemen - uw aandacht vragen voor het in al zijn eenvoud bijna simplistische schijfje 'It's the Ones Who've Cracked That the Light Shines Through' van de New Yorkse nu troubadour en antifolk-adept Jeffrey Lewis? Bij deze!

Akoestische cd's (of optredens, for that matter) hebben de enge gewoonte ons zeer snel te vervelen, en ook 'It's the Ones Who've Cracked...' ontsnapt daar bijwijlen niet aan. Dan is de skip-toets handig. Maar anders dan op zijn debuut-cd is Lewis nu zo slim geweest zijn broer Jack (bas) en zijn vriend Anders Griffen (drums) voor een paar nummers te hulp te roepen, en onderweg al eens iets te proberen dat op close harmony lijkt. Het levert onder andere de heerlijke sing-a-long punksong 'No LSD Tonight' op en het pas tegen het einde toe losbarstende 'Arrow'.

Maar het onbetwiste hoogtepunt (en nu al een klassieker in le Château P.) is 'Back When I Was 4', waarmee de plaat opent. Als een meester-verteller overloopt Lewis ratelend en over zijn woordenvloed struikelend zijn leven van kind ('Back when I was 4/I knew the name of every dinosaur') over ouwe pee ('Back when I was 87/My grandson had just turned 11/My woman was dead & my dogs were pretty old/My body didn't work quite like it should/ But overall things were pretty good/I was getting decent royalties from the reissued comic books & records') tot stokoude drommel die op de respectabele leeftijd van 128 jaar het leven overschouwt. In géén vijf minuten laat Lewis alle emoties (van een lach tot een traan) de vrije loop, en met een observatie als 'When I was 106, my only friend was one goldfish/Everyone I ever knew was dead and gone/The goldfish never had a name/The neighbours thought I was insane/& I flushed it down the toilet when I saw it floating upside down' doet hij zowaar 'Les vieux' van Jacques Brel concurrentie aan wat worgende melancholie betreft. Nooit gedacht dat we dát nog zouden meemaken.

Zo briljant als in het openingsnummer is Jeffrey Lewis (naast muzikant ook striptekenaar) nadien nergens meer, al komt hij nu en dan in de buurt: in 'No LSD Tonight' (een geheide meezinger, al moet u dat niet onder het open venster van uw plaatselijk politiecommissariaat doen), in de sneer aan de platenfirma's die 'Don't Let the Record Label Take You Out to Lunch' heet (want 'betalen moet je uiteindelijk toch zelf') en in het slotnummer 'You Don't Have to Be a Scientist to Do Experiments on Your Own Heart', dat zo goed is als de titel laat vermoeden. Met zijn beurtelings aan Lou Reed en Jonathan Richman herinnerende stem en zijn akoestische punkfolkmuziek die reminiscenties oproept aan Patrik 'Safety-Pin Stuck in My Heart' Fitzgerald (oudjes van 128 kennen de Britse punkdichter ongetwijfeld nog) heeft Jeffrey Lewis een wijs zij het niet perfect plaatje afgeleverd. Toch blij dat we het hebben. En u?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234