null Beeld

Review: Jesus and Mary Chain - Psychocandy

Waarom moeten de schooiers van The Jesus and Mary Chain hangen? Omdat zij hebben gelogen over hun leeftijd? Omdat zij rellen hebben geënsceneerd en verzonnen? Omdat zij de gitaar niet met de tanden bespelen? De jonge Stones trokken een spoor van...

Waarom moeten de schooiers van The Jesus and Mary Chain hangen? Omdat zij hebben gelogen over hun leeftijd? Omdat zij rellen hebben geënsceneerd en verzonnen? Omdat zij de gitaar niet met de tanden bespelen? De jonge Stones trokken een spoor van vernielde Kurhausen achter zich. De Pistols lieten meer leugens optekenen dan er in een hele jaargang van Privé staan. The Edge kon, in den beginne, zelfs met zijn handen geen gitaar spelen. Dus: wat hebben The Jesus and Mary Chain in godsnaam misdaan? Zij hebben het gewaagd de aandacht te trekken, zichzelf te verkopen, en onrust te zaaien. Dat wordt hen uiteraard niet in dank afgenomen door bloedserieuze commentatoren die rock in dezelfde liefhebbende wurggreep willen nemen die ook jazz de luchtpijp brak. Maar. Rock is Lef. Rock is een Grote Bek. Rock is We Zien Wel.

Ik zeg niet dat dat volstaat. Enig talent en talloze goeie, krachtige songs horen de Artiest te zijn ingeboren. Maar ook aan dat criterium voldoet de JAMC moeiteloos. Wat men ook verwacht van een groepje: zij hebben het. Het zit niet in hun haartooi, het zit in hun genen. Jim en William Reid: het broederpaar van het jaar. Als ik mij door hun debuutplaat "Psychocandy" gewillig laat neermaaien, denk ik: ze hebben thuis alleen maar plaatjes van Velvet Underground en van The Ramones (misschien ook nog een single van Sisters of Mercy én "Never mind the bollocks"). Het is een mijnenveld. Het is een beeldenstorm. Het is een raid. Er straalt beklemming uit en angst maar ook - als de nood het hoogst is - ironie: grimlachjes en gefluit in het donker.

De feedback, die manische waanzin der gitaren, heeft de JAMC berucht gemaakt maar slechts zelden laten ze er zich hier door overwoekeren en inspinnen. De songs zijn sterk genoeg: ze hoeven niet door lawaai verhuld te worden. Zie "Never understand", de briljante single. Eén van de briljante singles; ook het Spectoriaanse "Just like honey" en "You trip me up" zijn opgenomen in dit aanbod (alleen "Upside down" ontbreekt). Verder : superbe variaties op "Sunday morning" van de V.U. (het prachtige, verstilde "Cut dead" en "Sowing seeds"), wilde uitvallen van punkpop ("My little underground", de bikesong "The living end", "In a hole", "Something' wrong") en het mooie, schrijnende "The hardest walk".
De Sturm und Drang leidt JAMC wel 's af naar doelloos lawaai, naar doodlopende straatjes: dat gebeurt nog maar het zal steeds minder gebeuren. Ik durf haast niet te wensen dat zij ook uit de greep van V.U. en Ramones zullen loskomen (want is dat niet de bron van dit prachtige gerinkel, geratel en gereutel) maar ook dát zal gebeuren.

Hun sterkste wapen is De Song. Niet de feedback, niet de schandaaltjes in de pers, niet de zwarte zonnebrillen maar De Song. En dat is ook de enige traditie die in ere dient te worden gehouden. Dat is het vlot dat hen drijvende zal houden als het lawaai uit de garages weer is weggedreven met de wind. Teenage kicks veranderen nooit

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234