null Beeld

Review: Jim O' Rourke - Insignificance & I'm Happy, And I'm Singing and a 1, 2, 3, 4

We weten niet hoe het met u zat, maar toen Jim O'Rourke tien jaar was, scoorde hij al avant-garde-platen in een bibliotheek in Chicago. Niet lang daarna slachtte hij zijn spaarvarken om elpees van Karlheinz Stockhausen te kunnen kopen en begon hij sa...

We weten niet hoe het met u zat, maar toen Jim O'Rourke tien jaar was, scoorde hij al avant-garde-platen in een bibliotheek in Chicago. Niet lang daarna slachtte hij zijn spaarvarken om elpees van Karlheinz Stockhausen te kunnen kopen en begon hij samen te spelen met improv-gitaarlegende Derek Bailey. Hij klooide wat met tape music, dook onder in het improvisatiecircuit, speelde in de meest uiteenlopende bands - u moet vooral de gloedvolle folk concrète van Gastr Del Sol eens horen - en begon aan een reeks soloplaten met titels van Nicholas Roeg-films. Voor u luid gillend het pand verlaat, zeggen we nog snel dat O'Rourke net zo goed popplaten produceert van bands als Smog, Wilco en Stereolab, en niet te beroerd is om te poseren in een roze konijnenpakje of om het geluid van Fenn O'Berg, zijn laptopclubje met de heren Rehberg en Fennesz, half gemeend te omschrijven als 'iemand die van de trap valt'.

Jims avant-garde-achtergrond kwam uitstekend van pas toen hij met Sonic Youth hun 'Goodbye 20th Century' opnam, een dubbel-cd met muziek van twintigste-eeuwse componisten. O'Rourke ging mee op tournee, en dat beviel zo goed dat hij volwaardig groepslid werd. Toen de eerste Boeing zich in het World Trade Center boorde, lag hij in hun studio, op amper enkele blocks van Ground Zero, te slapen. Sonic Youth was er net aan een nieuwe plaat begonnen.

Jims laatste soloplaten, een akoestische ep met zieke liefdesliedjes ('Halfway to a Threeway') en een cd vol somptueuze, studiotijd-verslindende Bacharach-pop ('Eureka'), dateerden al van 1999. U had ons absoluut niet horen klagen als 'Insignificance' (weer een Roeg-titel) simpelweg 'Eureka Deel Twee' was geworden, maar de nieuwe plaat werd in amper drie weken geschreven, opgenomen en gemixt, en ze klinkt geweldig, ook al omdat Jims gastmuzikanten - met de helft van Wilco en underground-jazzers als Rob Mazurek en Ken Vandermark - allemaal in supervorm verkeerden. 'Insignificance' is soberder dan 'Eureka', met veel verwijzingen naar de allerbeste seventies-radiopop. Meng het genetisch materiaal van Van Dyke Parks en Lynyrd Skynyrd en je krijgt 'All Downhill from Here'. Maar O'Rourke zou zichzelf niet zijn, mocht hij 'Memory Lane' niet tot tweemaal toe naar adem laten happen, het hemelse falsetto-refrein in 'Therefore I Am' omringen met een ongemakkelijk lang aangehouden moordriff, en aan het eind van de laatste track een feedbackstorm laten opsteken die zelfs die akelige gabberneefjes van u zal doen wegstuiven. De warme klanken op 'Insignificance' botsen ook behoorlijk met Jims in arseen gedoopte teksten: 'I'd like nothing/ More to do/ Than to watch/ The desperation on your face' klinkt het in 'Get a Room'. Hij zingt wat wij denken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234