null Beeld

Review: Joe Strummer & The Mescaleros - Global A Go-Go


Joe Strummer - het hart en de ballen van The Clash, de Manu Chao van twintig jaar geleden - behoort tot de laatste generatie muzikanten voor wie rock per definitie meer was dan entertainment. Bij The Clash bekeek de Britse diplomatenzoon het leven ...

Marc De Jong


Joe Strummer - het hart en de ballen van The Clash, de Manu Chao van twintig jaar geleden - behoort tot de laatste generatie muzikanten voor wie rock per definitie meer was dan entertainment. Bij The Clash bekeek de Britse diplomatenzoon het leven steevast vanuit het perspectief van de goedwillende loser en de rondscharrelende gettobewoner, zonder ook maar een seconde de vlaggenzwaaiende volksmenner uit te hangen. En passant vond The Clash eigenhandig de wereldmuziek uit; in de vroege jaren tachtig was er geen enkele andere band die zoveel in- en uitheemse stijlen door elkaar heen speelde. Kortom, er bestond geen betere groep dan The Clash. De haast perverse miljoenenaanbiedingen voor Amerikaanse reünietournees liet Strummer nadien langs zich heen gaan. Hij schreef liever soundtracks voor obscure Alex Cox-films, maakte een geflopte soloplaat ('Earthquake Weather') en speelde stand-in bij The Pogues als Shane MacGowan weer eens zijn delirium mee op tournee had genomen. Uiteindelijk trok Joe zich terug op zijn boerderij in Dorset en leek hij verloren voor de rock.

Zijn comeback in '99 met The Mescaleros was dan ook een welkome verrassing. GI Joe bleek nog altijd te zingen alsof hij met een fles tequila in de achterzak een horde Zuid-Amerikaanse guerillero's aanvoerde. 'Global A Go-Go' is de tweede plaat sinds die wederopstanding. Mocht u al jaren wachten op de nieuwe van The Clash, dan is dit uw beste keus tot heden. Dezelfde hartstochtelijke mengelmoes van ongewassen punk, dampende funkrock en uitbundig naar ganja walmende reggae, aangelengd met Joe's latere liefde voor zwoelzomerse latin en de folky fiddle van zijn oude maat Tymon Dogg. Het openingskwartet is meteen raak: een wellustig meebrulrefrein in 'Johnny Appleseed', losgeslagen Chili Peppers-funk in 'Cool 'n' Out', de als titelsong verpakte ode aan de wereldontvanger en de muzikale melting pot 'Bhindi Bagee'. De droeve litanie 'Shaktar Donetsk' gaat over een Macedoniër die zich naar Engeland laat smokkelen ('Welcome to Britain in the third millennium', horen we Joe roepen). Elders komen de G7 en de CIA voorbij en in 'Gamma Ray' gaat onze favoriete rebelrocker met ravenzwarte humor en mankende dubreggae de radioactieve straling te lijf. Dat de Keltische treurmars 'Minstrel Boy' een minuut of tien te lang duurt, willen we hem onder deze omstandigheden wel vergeven.

We zijn oprecht blij dat onze Joe weer eens een goeie plaat heeft gemaakt. U weet wat u te doen staat: Rock the Casbah!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234