null Beeld

Review: John Frusciante - Shadows Collide with People

Er zijn er die John Frusciante een verwaaide kwiet vinden, die alleen maar op sympathie kan rekenen omdat hij zichzelf al minstens één keer heeft overleefd. Maar gelukkig heb je ook muziekliefhebbers die in Frusciante een veel te fragiele z...

Er zijn er die John Frusciante een verwaaide kwiet vinden, die alleen maar op sympathie kan rekenen omdat hij zichzelf al minstens één keer heeft overleefd. Maar gelukkig heb je ook muziekliefhebbers die in Frusciante een veel te fragiele ziel zien, net als Syd Barrett, Brian Wilson et les autres just not made for these times. Een verdwaald jongetje dat er het beste van probeert te maken, en ons intussen al zijn vierde soloplaat kan voorleggen.

Frusciante-fans die volledig gaan voor onbeluisterbare herrie zullen na 'Shadows Collide with People' wellicht definitief afhaken: dit is niet langer hoofdpijnmuziek. Op de zijn vorige cd 'To Record only Water for Ten Days' stonden al een paar tracks die zo op Radio 2 hadden gekund, en 'Shadows Collide with People' is - heiligschennis! - zelfs in een professionele studio opgenomen, met de hulp van onder anderen Chad Smith en - op één song - Flea (bijna de Chili Peppers indeed).

Toch is 'Shadows Collide with People' een stuk minder catchy dan 'To Record only Water for Ten Days'. Nu hij niet meer zelf op de record-knop moest drukken, kon Frusciante zich met de hulp van Josh Klinghoffer (zie ook The Bicycle Thief) volledig op de arrangementen toeleggen. Af en toe heeft hij zich echter zodanig in het hoekje gearrangeerd dat hij het duidelijk zelf niet meer weet. Resultaat: veel moogs, orgels en elektronica die niet noodzakelijkerwijs de song dienen.

Maar begrijp ons niet verkeerd, 'Shadows Collide with People' is een sterke plaat, alleen duurt ze wellicht een song of drie, vier te lang, en vinden wij, fans van het eerste uur, het allemaal nogal braafjes. Nog kleine smetjes: 'Second Walk' en 'Water' hadden met wat passend gehinnik van Anthony Kiedis Chili Peppers-songs kunnen zijn, en als wij de eerste zin van 'Ricky' horen - 'I was afraid to be me' - kunnen wij niet anders dan denken: dat verhaaltje kennen we al.

Maar als het goed is, is het meteen ook heel erg goed. Single 'Song to Sing when I'm Lonely' is pure pop in een binnenstebuiten gekeerd jasje, en 'Wednesday's Song', 'Time Goes Back' en 'Chances' (met slide-gitaar van Omar Rodrigues van The Mars Volta) hadden wij wel eens willen horen in een versie van, wij zeggen maar wat, The Ronettes.

Grootste pluspunt op 'Shadows Collide with People' is echter dat Frusciante tegenwoordig zijn zangpartijen moeiteloos aankan en niet langer klinkt als iemand die nog moet wennen aan zijn nieuwe set tanden. Toch maar kopen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234