Review: John Grisham - De deal

Lang geleden, lieve lezertjes, stond een nieuw boek van John Grisham steevast garant voor enkele uren losbollig escapisme - toch een waardevolle commodity in deze van grimmigheid, oorlog en ontreddering zwangere tijden. Toen brak een periode aan waar...

Lang geleden, lieve lezertjes, stond een nieuw boek van John Grisham steevast garant voor enkele uren losbollig escapisme - toch een waardevolle commodity in deze van grimmigheid, oorlog en ontreddering zwangere tijden. Toen brak een periode aan waarin Grisham zichzelf bij elk nieuw boek wilde heruitvinden als respectievelijk satiricus, nieuwe Faulkner dan wel ouwe zeur, en waarin het 'merk' Grisham, om het maar eens in marketingspeak te zeggen, ernstig verwaterde. Aan het begin van 'De deal' (Bruna) lijkt Grisham weer aansluiting te zoeken bij zijn grote successen van weleer: lekkere thrillertjes, doordrenkt van de geur van zweterige boardrooms waarin machtige mensen andere machtige mensen een peer proberen stoven.

De pitch klinkt aldus: voormalig toplobbyist Joel Backman zit een straf uit wegens landverraad. Hij heeft geprobeerd een gesofisticeerd spionagesysteem te verpatsen aan een paar vreemde mogendheden, maar kreeg het aan de stok met allerlei rivaliserende geheime diensten. In plaats van een vroegtijdig overlijden door een 'ongeval' heeft hij gekozen een verblijf van een jaar of twintig in de gevangenis, maar dat is buiten de CIA gerekend: die wil Backman als lokaas uitzetten, om zo via zijn moordenaars te weten te komen wie nu de eigenaars van dat spionagesysteem zijn. Middels enige druk verkrijgt de CIA een presidentieel pardon en krijgt Backman een nieuwe identiteit aangemeten. Tot zover zitten we nog perfect op koers - maar dan duikt Backman onder in Bologna ('Probeer in godsnaam om er niet als een Amerikaan uit te zien: géén shorts, géén zwarte sokken met witte sneakers, geen polyester broeken, geen golfhemdjes, en probeer alsjeblíéft niet moddervet te worden'), en heeft Grisham er genoeg van. Tijdens het schrijven van 'De deal' heeft hij zelf maandenlang in Bologna gezeten: dat heeft hem blijkbaar verhinderd om na te denken over wat boeiende plotwendingen, maar hij heeft er wel 'Italian for dummies' ontdekt - 't was geleden van onze eigen middelbare schooljaren dat we nog woord voor woord een taalles hadden gevolgd - alsmede een stapel restaurantgidsen (de tortelloni bij Franco Rossi in de Via Goito schijnt niet slecht te zijn) en de foldertjes van de plaatselijke VVV.

Tussendoor gebeurt er nog iets met de juf Italiaans, enkele Israëlische doodseskaders, een Chinese huurmoordenaar en geëncrypteerde e-mail, maar dat is volkomen ondergeschikt aan de kwaliteit van de espresso in café Lestre op de Strada Maggiore. En als u toevallig in de buurt bent omstreeks mei: 'Elk jaar lopen de inwoners van Bologna in optocht vanaf de Saragozzapoort de Colle della Guardia op, door de langste zuilengalerij ter wereld, door 666 bogen en vijftien kapellen. Het festival wordt alleen in Bologna gehouden en is sinds 1476 geen jaar overgeslagen.' Een aanrader! Het festival toch.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234