null Beeld

Review: John Hammond - Wicked Grin

Tom Waits heeft weer eens een plaat gemaakt. Alleen: hij weet het zelf niet, vrezen we. Hij heeft er de blueslegende John Hammond voor ingeschakeld. Op diens nieuwe, door Waits geproducete cd, 'Wicked Grin', zijn namelijk niet minder dan 12 van de 13...

Tom Waits
John Hammond
'Wicked Grin'

Wie is die John Hammond dan wel, hoor ik onze lezers die na Expo '58 geboren zijn al vragen? Wel, kinderen, de legendarische John Hammond Junior is de zoon van de nog veel legendarischer John Hammond Senior, die in de lange jaren dat hij A&R-manager bij Columbia Records was, zowel de carrières van Billie Holiday, Bessie Smith, Benny Goodman en Sidney Bechet een duw in de rug gaf als in de vroege jaren '60 zomaar even Bob Dylan en Leonard Cohen ontdekte en later ook nog Bruce Springsteen onderdak gaf bij het kwaliteitslabel dat wij hier CBS noemen.

Tussen al die drukte door vond Hammond Sr. ook nog de tijd om een zoon te maken, en die John Hammond Jr. bleek, eens tot de jaren van verstand gekomen, een meer dan begaafde blanke bluesgitarist en zanger te zijn, die ondermeer in samenwerking met mensen als Dr.John en Mike Bloomfield op tientallen lp's mooie dingen deed en zelfs de soundtrack schreef voor de cultfilm 'Little Big Man', van Arthur Penn en met Dustin Hoffman.

De laatste jaren, en dat is het understatement van de week, was het wat stil geworden rond Hammond en daarom waren we meer dan blij toen iemand onlangs in een druk restaurant 'Wicked Grin' naast ons bord legde, een cd waarop Hammond ons vanop de hoes wel degelijk met een wicked grin aankijkt, terwijl hij zich binnenin met de glimlach laat tomwaitiseren tegen 150 procent per uur.

Nu is Tom Waits, net als Daniel Lanois overigens, één van die artiesten-producers die, als ze voor een collega achter de knoppen gaan zitten, wel eens wil vergeten dat ze niet aan hun eigen plaat bezig zijn. Herinner u de zware impact die Waits anderhalf jaar geleden had op Chuck E.Weiss' 'Extremely Cool', en stel nu vast hoe Waitser-dan-Waits deze 'Wicked Grin' eigenlijk klinkt. En dan natuurlijk niet de Waits van 'Martha' of 'Closing Time', maar de flink door Brecht/Weill en wilde negerdans geïnspireerde post-'Swordfishtrombone'-Tom.

Maar zoals u ondertussen ongetwijfeld weet, mag een klein gebrek voor ons niet echt een probleem zijn. En zodra u over de initiële wrevel heen bent, is deze 'Wicked Grin' een best aardige aanvulling voor wie zijn verzameling moderne grootstadsblues wat wil uitbreiden. Als er iemand het recht heeft zijn hagelwitte tanden in de 'Best Of Waits' te zetten, is het deze John Hammond wel. Zijn versies van

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234