Review: John Hiatt - The Tiki-Bar Is Open

Zijn vorige cd, het volledig akoestische 'Crossing Muddy Waters', leverde John Hiatt een Grammy Award-nominatie op voor 'Best Contemporary Folk Album' en lovende woorden van Onze Man. Vooral dat laatste moet hem veel plezier hebben gedaan.

Zijn vorige cd, het volledig akoestische 'Crossing Muddy Waters', leverde John Hiatt een Grammy Award-nominatie op voor 'Best Contemporary Folk Album' en lovende woorden van Onze Man. Vooral dat laatste moet hem veel plezier hebben gedaan. (rv) besloot zijn bespreking in Humo 3137 van 17 oktober 2000 met de woorden 'Het resultaat is een cd die, hoe onopgesmukt ook, niet detoneert met 'Bring the Family' en 'Slow Turning' en mij bovendien sneller in z'n greep had dan 'Little Head', de cd uit 1997'. En nu is er dus de nieuwe, elektrische en, laten we de plot van deze bespreking maar meteen weggeven, uitstekende 'The Tiki Bar Is Open', Hiatt wordt na twaalf jaar nog eens begeleid door de lichtjes geweldige Goners (gitarist Sonny Landreth, bassist Dave Ranson en drummer Kenneth Blevins), het trio waarmee hij na 'Bring the Family' op tournee ging en in 1989 'Slow Turning' opnam. Ze gaan er op 'Everybody Went Low', het openingsnummer, meteen plankgas tegenaan, vooruitgejaagd door de gestoorde gitaar van Landreth en veel harder dan we van Hiatt gewend zijn, allicht om duidelijk te maken dat 'The Tiki Bar Is Open' geen 'Crossing Muddy Waters, Part 2' wil zijn. Die message komt over, loud and clear, en voor wie het nog niet begrepen heeft is er verderop 'All the Lilacs in Ohio' (nog zo'n als adrenaline-opstoot vermomde song. Maar bijna-vijftiger Hiatt is na zestien studioplaten (het Little Village-uitstapje even niet meegerekend) wijs genoeg om zich niet voor dat ene gat te laten vangen. Ook op deze cd is zijn forte immers zijn veelzijdigheid die wortels heeft in all good things American. Het zal nauwelijks een troost zijn dezer dagen, maar het levert wel songs op die hun sappen trekken uit country, blues en rock en uit hun onderlinge flirts en vrijpartijen: de country ballad 'Something Broken', de rauwe blues 'I Know a Place' (had zó op 'Crossing Muddy Waters' gekund), het aan iets goeds van The Band herinnerende 'Hangin' Round Here' en een kwartet dat we met 'typisch onze John' zouden durven omschrijven (rasperige stem, lekkere hooks, volwassen teksten, hoge herkenningsfactor, songs die zich meteen onder de hersenpan vastzetten en daar blijven hangen): 'My Old Friend', 'Rock of Your Love', het titelnummer en 'Come Home to You'. Voeg daar de van verdriet doortrokken en door de larmoyante steelgitaar van Sonny Landreth gedragen reprise van 'I'll Never Get Over You' aan toe (dat in zijn originele versie op 'Perfectly Good Guitar' uit 1993 stond/staat) en we zijn tien songs ver maar we moeten de eerste onvertogen wordennog tikken. Tot zich dus het langgerekte, bijna negen minuten durende slotnummer 'Farther Stars' aanmeldt, een jam die op zijn mindere momenten zowaar aan Grateful Dead onzaliger gedachtenis doet denken: niet óns idee van een fijne afsluiter. Het is een kleine vlek op een voor de rest bijzonder gave plaat, die John Hiatt op woensdag 7 november in de Antwerpse Elisabethzaal komt voorstellen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234