null Beeld

Review: John Mellencamp - Trouble No More

Laten we in deze beroerde George W. Bush- en Donald Rumsfeld-tijden voor de verandering eens iets aardigs over Amerika zeggen: het land heeft ons veruit de beste muziek van de afgelopen eeuw geschonken, punt. Wie het met die stelling niet eens is, wi...

Laten we in deze beroerde George W. Bush- en Donald Rumsfeld-tijden voor de verandering eens iets aardigs over Amerika zeggen: het land heeft ons veruit de beste muziek van de afgelopen eeuw geschonken, punt. Wie het met die stelling niet eens is, willen wij graag de nog steeds lopende en geheel uitstekende documentairereeks 'Walk on by' (Canvas, zaterdag, 23.20 u.) aanraden.
Als startpunt voor een ontdekkingstocht door de rijkgevulde schatkamers van de Amerikaanse muziek hadden we u graag ook 'Trouble no More' van John Mellencamp aangeraden, maar de vraag is natuurlijk of we dat naar eer en geweten wel mogen doen. Het antwoord is: mwooaaa. Of, iets duidelijker: niet helemaal.
Mellencamps beginidee was nochtans uitstekend: het coveren van twaalf te weinig bekende parels uit de meest uiteenlopende genres (blues, country, folk, rock, gospel, bluegrass...) én periodes (een stokoude gospel-traditional als 'John the Revelator' staat hier broederlijk naast 'Lafayette' van Lucinda Williams) in de hoop dat een groter publiek ze ontdekt. Helaas vertilt hij zich in de openingstracks al meteen aan 'Stones in My Passway' en 'Death Letter' van blueslegendes Robert Johnson en Son House: niet dat dit respectloze of platte versies zijn, integendeel, het probleem is vooral dat Mellencamp net iets té hard en nadrukkelijk zijn best doet om zwaar de blues te hebben.
Veel beter - en hier en daar zelfs uitstekend - wordt het wanneer Mellencamp dichter bij zijn eigen muzikaal idioom blijft. Zijn versies van traditionals als 'Diamond Joe' (met een onweerstaanbare fiddle-accordeon-combinatie) en 'John the Revelator' zijn bijvoorbeeld méér dan de moeite waard, en 'To Washington' (een van generatie op generatie doorgegeven protestsong uit 1902 (!), door Mellencamp van een aangepaste tekst voorzien) is zelfs de gezelligste anti-Bush-song aller tijden. Eveneens uitstekend is 'Teardrops Will Fall', een nummer dat u misschien nog kent van Wilson Pickett, maar dat oorspronkelijk van Dicky Doo & The Dont's was: een fiftiesgroep die u waarschijnlijk al even onbekend is als ons, maar van wie we na deze cover graag veel méér willen horen - precies het effect dat we op de rest van de plaat wat missen.
John Mellencamps bedoelingen waren ongetwijfeld nobel, en zijn muzikale hart zit even ongetwijfeld op de juiste plaats, maar na grondige beluistering van 'Trouble no More' dachten we hetzelfde als de beleggers die na de passage van Lernout & Hauspie hun geplunderde portefeuille bekeken: hier zat gewoon veel meer in.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234