null Beeld

Review: Johnny Marr op Pukkelpop 2013 (Marquee)

Ach, The Smiths. Het verrukkelijke pathetico van Morrissey zijn we kwijt. Het in ruimtevaartcapsules ver van hier rondzeilende gitaarspel van Johnny Marr niet.

Jeroen Maris

undefined

'The Smiths? De enige groep die op een euthanasiespuit levenslust deed rijpen'

Is dit nog een tijd voor The Smiths? Voor een reünie van The Smiths, de enige groep die op een euthanasiespuit levenslust kon doen rijpen? Welnee, natuurlijk niet. Het game, set, match van droevig zijn in de jaren tachtig is statistiek geworden.

Maar ze bestáán nog, Morrissey en Marr, ze spélen nog - zij het niet tezamen. Daar kwam-ie, witte roos tussen de tanden, zijn eerste échte soloplaat onder de armen: Johnny fucking Marr.

Was het iets? Uhu. Want op die plaat staan songs die ertoe doen. Opener 'The Right Thing Right', bijvoorbeeld: pijnlijk, euh, juist. 'Upstarts' was vuil zoals alleen een popsong vuil kan zijn. 'Messenger'? Een oceaan waarin je kon diepzeeduiken, maar geen zeewacht die het boeltje vertrouwde. 'Generate! Generate!' klonk als een drill die deed verlangen naar verplichte legerdienst - maar vertel dit asjeblieft niet verder aan Morrissey. En 'World Starts Attack' was retestrakke indie die alle retestrakke indie van 2013 op lengtes zette - en, ik verwed er drie maandlonen van Mozzer op, ook die van 2014. Het was pop zoals ik pop wil: vriendelijk voor wie luistert, ontregelend voor wie goed luistert, gemiste suikerspin voor wie niet luistert.

Maar even pijnlijk als mooi draaide het natuurlijk om The Smiths. 'Stop Me If You Think You've Heard This One Before', met die onsterfelijk, in het hart klievende versregels ('I smelt the last ten seconds of life / I crashed down on the crossbar '), 'Bigmouth Strikes Again', 'How Soon Is Now': ooit waren er The Smiths, en wat moet het goed geweest te zijn om te weten dat zelfs op houten benen pleisters liefdevol uitgestreken werden.

Het was dus ook nostalgia dat sprak, daar in de Marquee. Maar misschien moet iemand het Johnny Marr maar even gaan vertellen: hij is een popgod. Als ik van Morrissey even wat hoofdletters mag: Een Grote Popgod.


Het moment

'Bigmouth Strikes Again' kan nog decennia mee.


Het publiek

Aanvankelijk dunnetjes, later helemaal méé. Aandoenlijk trouwens hoe tussen de veertigers en vijftigers ook - 'Come on Johnny!' - jonkies hun liefde voor The Smiths stonden te belijden.


Quote

'Zouden ze ooit nog...' Nee, meneer, de kans is behoorlijk klein.


Tweet


Johnny Marr - The Right Thing Right


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234