null Beeld

Review: Jonathan and the Modern Lovers Richman - Modern Lovers '88

Tussen de huizen kwijnt de hitte van de dag; het schemert in de Californische tuinstad. Sloom kaatst een jongen een tennisbal tegen de muur. Zijn fiets ligt overhoop op het gazon. Hij mag er blijven liggen tot morgenvroeg, want dan pas heeft de jonge...

Tussen de huizen kwijnt de hitte van de dag; het schemert in de Californische tuinstad. Sloom kaatst een jongen een tennisbal tegen de muur. Zijn fiets ligt overhoop op het gazon. Hij mag er blijven liggen tot morgenvroeg, want dan pas heeft de jongen 'm weer nodig voor zijn kranteNwijk. Behalve het getok van de tennisbal tegen de muur, is het bijna onwerkelijk stil, want de buur­man heeft nu ook het kraantje van zijn gazonsproeier dichtgedraaid. Plots roept de moeder van de jongen dat hij moet bin­nenkomen. Etenstijd. Hij moffelt de tennisbal in zijn broekzak en kijkt nog even naar zijn fiets: neen, zin om 'm keurig te stallen heeft hij niet. Op een drafje loopt de jongen het huis in. Hij is niet gelukkig en niet ongelukkig.

Dit zou een scène uit het leven van Jonathan Richman kunnen zijn. De scheme­ring komt uitstekend in zijn kraam te pas: niemand kan zien dat hij eigenlijk een eindje in de dertig is, een wat gevorderde jongen dus. En aan zijn platen kun je het ook niet horen.

Na 'The Modern Lovers' uit '76 (geproduced door John Cale), is Richman op het tegennatuurlijke af in zijn tienertijd blij­ven steken. Er viel hem een wonderlijke groeistoornis des geestes te beurt, waardoor hij de wereld onbevangen kon blijven bekij­ken. Natuurlijk spéélt Richman dat allemaal, maar het spel heeft gevolgen. Het fluit de mythe van de hi-tech studio aan en het bevrijdt rock uit de doldraaiende cockpit van de Concorde. Twaalf jaar na zijn debuut, klinkt Richman nog steeds op een ont­wapenende manier onervaren. Zijn songs zijn pretentieloze staaltjes van huisvlijt gebleven. Zij vullen een kinderhand. En in Richmans akoestische gitaar wonen vogeltjes.

Op 'Rockin' and Romance' ('85) liet hij zijn neuroses vrij spel, wat uitdraaide op wilde gekte als 'My Jeans' en 'Vincent Van Gogh'. Die waanzin is op 'Modern Lovers '88' tot bedaren gebracht, waardoor Richman een stap terugzet naar zijn verleden, naar zijn eerste schoolvoorbeelden van naïviteit. Nog jonger kan hij niet meer worden. Het bezingen van eenvoudige genoegens: 'Dancin' Late At Night' is tot op het bot versimpelde rock, waarbij het koortje klinkt als de bedremmelde buur­jongens die ook 's mogen meedoen; in 'l Love Hot Nights' wordt met nagenoeg geen middelen een hoge graad van broeierigheid bereikt, en 'California Desert Party' helt in­zake eenvoud roekeloos over naar aanstekelijke skiffle. Alleen Richman kan een sax als een schamele kazoo laten klinken, en ook dàt levert algehele verademing op. Datzelfde doe-het-zelf-sfeertje hangt in 'l Have Come Out To Play' en in de kringloop rock 'Circle l': surfsound toegepast op de vaste vloerbedekking, met een gitaar-break volgens Chuck Berry. 'Gail Loves Me' en 'Everything's Gotta Be Right' verzamelen herinneringen aan Neil Sedaka, Fabian, Pat Boone en Brenda Lee: maagdelijke highschool pop in het ijssalon; het leven moet nog beginnen, en het valt al behoorlijk mee. 'New Kind Of Neighbourhood' is een gezelschapslied in geval van kampvuur, en het allermooiste nummer van deze elpee is 'When Harpo Plays His Harp'. Harpo is wegens zijn mengeling van list en kinderlijkheid niet voor niets Richmans favoriete Marx Brother.

Beide plaatkanten wo

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234