null Beeld

Review: Jools Holland - Big Band Rhythm and Blues

Hij heeft de swing aan zijn kont hangen en de lach ook: waar is de tijd dat hij van het scherm werd gebannen toen hij de kijkers van het legendarische popprogramma 'The Tube' schertsend Groovy Fuckers noemde!
Op zijn vijftiende al hing hij de Jan Ha...

Hij heeft de swing aan zijn kont hangen en de lach ook: waar is de tijd dat hij van het scherm werd gebannen toen hij de kijkers van het legendarische popprogramma 'The Tube' schertsend Groovy Fuckers noemde!

Op zijn vijftiende al hing hij de Jan Hautekiet uit bij Squeeze, en dat legde 'm geen windeieren: op zijn 43ste is hij de king of swing én de ongekroonde koning van de livemuziek op de Engelse tv. In 'Later with Jools Holland' komt er geen noot van een bandje en geen kwek van de playback: alle groten der aarde geven 'm daar geheel zonder overdubs van Jetje, aangevuurd door de het immer blinkend ivoor én de deadpan opmerkingen van Holland.

En daarnaast, de mens heeft waarlijk geen leven, geeft hij twaalf van de beste muzikanten emplooi in zijn Big Band Rhythm and Blues, waarmee hij vorig jaar tussen de bedrijven door nog een cd opnam.

Hier zit nauwelijks een concept achter, mag ik hopen: Holland belde gewoon wat vriendjes, deelde kort mee in welke toonaard de song stond en na drie takes stond het op band.

Dat is niet moeilijk als je beschikt over dit soort van vrienden: stuk voor stuk échte muzikanten en geen pseudo-muzikale carrièrefuckers met een avondschooldiploma marketing.

Enige ontroering maakt zich van mij meester als ik merk dat hier ook de laatste song opstaat die George Harrison bij leven opnam: niet dat het een klassieker is, maar 't was wel de laatste.

Ander fijn tot extra-fijn werk wordt afgeleverd door de man van het Zes Uur Durende Orgasme: Sting zet een geheel feilloos 'Willie Dixon's Seventh Son' neer. Sam Brown walst contrapuntsgewijs een eind weg op 'Valentine Moon' en Ol' Green Tooth Joe Strummer zet zijn beste blues ever neer op het zelfgeschreven 'The Return of the Blues Cowboy', in het gat gezeten door Dr. John, die een dampende scheet van een blazersgedreven boogiewoogie bijdraagt.

Gezwijmeld kan er dan alweer op 'Nobody But You', waarop Ruby Turner haar beste Aretha voorzet, of op 'I Put a Spell on You' (zang: Mica Paris), met een werkelijk helse solo van David Gilmour. En zo gaat dat maar door, 22 heerlijke tracks lang, muziek zonder kapsones van muzikanten zonder kapsones. Ook Mick Hucknall, Eric Clapton, Steve Winwood, John Cale en Taj Mahal overtreffen zich met graagte, en de arbeidsvreugde en het speelplezier knallen van deze cd af als Tomahawk-projectielen van Kandahar. Dat schettert en dat tettert en dat swingt als de neten en dat blijft maar duren, en maar goed ook!

For optimum results, play as loudly as possible in comfortable environments, is de raad van Jools hemzelve op de hoes. En nog niet zo'n klein beetje.

Fuckin' fab!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234