null Beeld

Review: Jungle By Night op Dour 2016

Afrobeat grondlegger Fela Kuti's Sean Kuti zag dat het wel goed zat met die negen ongebakken deegslierten. In zes jaar tijd is gebleken dat de Amsterdammertjes in staat zijn om een warme West-Afrikaanse groove uit de koude Hollandse leemgronden te trekken en menig festivalweide tot modder te doen stampen.

'Good morning Dour Festival!' schreeuwt Ko Zandvliet om 18:45u met z'n trombone in zijn handen, een overslaande schorre stem alsof hij al uren heeft staan blèren en een scheve manische grijns die voor de rest van het concert niet van z'n tronie te slaan is. De saxofonist en tevens stijve hark Pieter van Exter schudt zijn bloempotkapsel hevig heen en weer en de rest van de bandleden peppen elkaar op als leden van een NFL team in de kleedkamer vlak voor de Superbowl: springend en manisch brullend terwijl ze schichtig de weide in kijken stampt het negental op het podiumhout. Het publiek dat uitgezakt tegen de ijzeren hekken zat staat geschrokken op. Het is een ondankbare taak: het openen van de Last Arena op de eerste dag. Maar als er één band geschikt is om de uitdaging aan te gaan, dan is het wel Jungle By Night.

Met hun zoektocht naar nieuwe muzikale kruisbestuivingen hebben de Hollandse knullen op hun jongste worp 'The Traveller' een muzikale wereldreis afgelegd waar Jules Verne jaloers op zou zijn. Ethio-Jazz, Dub, Funk, Cumbia en Afrobeat worden in dezelfde ketel gegooid, geroerd tot een eenvormige brei en besprenkelt met emmers psychedelica. Zonder gêne duiken ze de krochten van de Turkse psychedelische jaren 70 rock in waar het swingen transformeert in 'spacen' en het 'spacen' transformeert in mediteren. Pakkende gitaarloopjes en funky orgeldeuntjes vormen het leitmotiv in de ellenlange jams, waarbij de jongens elkaar de ruimte en de vrijheid geven om flink te soleren. Toegegeven: het mag allemaal wel een tandje strakker. Vaak worden er wat noten ingeslikt en Pyke Pasman heeft het soms maar moeilijk met zijn piepkleine handorgeltje.

'Do you like to meditate?', spuugt Ko midden in de set door de microfoon. De bandleden beginnen hun ogen te sluiten. Het publiek kijkt elkaar vragend aan. De meeste zijn toen het festivalterrein zojuist openging de weide op gehold met het plan compleet van het padje te gaan - daar komt nog bij dat de halve pil die de meeste van hen een half uur geleden hebben ingenomen net begint in te werken. Wanneer de jongens hun ogen weer open doen is éénderde van het publiek vertrokken.

Ze sluiten af met een hoogtepuntje: tijdens een psychedelische synthesizer cover van 'Heaven On Their Minds', afkomstig van de soundtrack van de klassieke rockopera 'Jesus Christ Superstar', breekt het licht van de zon toepasselijk de donkere lucht open.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234