Review: Kate Bush - Aerial

Op muzikaal vlak was Kate een wonderkind: ze werd ontdekt door David Gilmour van Pink Floyd, en debuteerde op haar negentiende met een plaat die bewees dat ik niet alleen was (twintig miljoen anderen bleken ook op haar te geilen). Van meet af introdu...

Op muzikaal vlak was Kate een wonderkind: ze werd ontdekt door David Gilmour van Pink Floyd, en debuteerde op haar negentiende met een plaat die bewees dat ik niet alleen was (twintig miljoen anderen bleken ook op haar te geilen). Van meet af introduceerde ze een nieuwe kleur in de regenboog der popmuziek (elfengeel, om precies te zijn), maar zelf was ze zo van slag van haar instant-succes dat ze van de weeromstuit een kluizenaar werd: na haar eerste tournee is ze zelfs nooit meer in het openbaar verschenen, en sinds haar laatste plaat, 'The Red Shoes' uit 1993, werd helemaal niks meer van haar vernomen. Er waren alleen nog geruchten. Ze zou dood zijn. Gescheiden. Toegetreden tot een sekte. Monsterachtig verdikt. Zich teruggetrokken hebben op een privé-eiland.

Nu, bijna dertien jaar later, is er een nieuwe cd: 'Aerial'. Typerend: géén foto van Kate op de hoes, terwijl ze nochtans ook op haar zevenenveertigste Little Serge niet onverschillig laat. Uit 'Aerial' blijkt dat haar wereld is gekrompen. De plaat werd gemaakt in haar eigen Shangri-La, bevolkt door muzikanten die ook intieme vrienden zijn. Er staat een ode aan haar zoontje Bertie op. Er zijn songs over haar tuin, over spinnen, over honing, cijfers (?!), wasmachines (??!!), en, last but allerminst least, over het kluizenaarsschap ('How to Become Invisible').

De wonderlijke melodieën en de dromerige arrangementen neigen soms meer naar barok dan naar pop - hardcore it ain't. Mooie songs als 'Mrs. Bartolozzi' en 'A Coral Room' zijn de soundtrack bij de meer mystieke sprookjes van de gebroeders Grimm, gezongen door iemand die op zeer goede voet staat met de toverkol, de bosnimf en het houtsprokkelvrouwtje in zichzelf. Dit zijn songs waarbij je uit je ooghoeken een kast of een pop meent te zien bewegen.

'Aerial' is een dubbel-cd, terwijl Kates zwijmelende sprookjespop net in kleine dosissen gesmaakt dient te worden. De tweede cd is een 'conceptual piece in nine parts'. Het begint met koerende duiven en een kind dat 'Mummy?' murmelt. Oh dear. Er is ook een flard spoken word van de Engelse excentrieke schilder-presentator Rolf Harris (stel u een mix van Koen Crucke en Hugo Coveliers voor - of misschien beter niet). 'Sunset' begint als een soulvolle pianoballad, vergaloppeert zich vervolgens helemaal en komt via een flard bossa nova bij een pastorale outro terecht. In de daaropvolgende track duetteert Kate drie volle minuten met kwinkelerende vogeltjes - létterlijk. Het klinkt allemaal aangenaam in de oren, maar soms ook behoorlijk weird, en al bij al is deze plaat meer charmant dan imponerend. Geen enkele noot op 'Aerial' is benedenmaats. Maar magie of kippenvel heb ik nooit bespeurd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234