null Beeld

Review: Kim Fowley - Impossible But True: the Kim Fowley Story

Douglas Fowley was een karakteracteur die tussen de jaren dertig en zeventig van vorige eeuw zowat alles speelde wat Hollywood hem aanbood: gangsters, cowboys, en mannen die sikkeneurig op de bus naar Santa Monica staan te wachten, met een opgerolde Los Angeles Times in hun jaszak. In 'Singin' in the Rain' speelde hij de neurotische filmregisseur Roscoe Dexter, een rol die cinefielen, of lui die toch niets beters te doen hebben, zich nog wel zullen herinneren.

In 1958, rond Kerstmis, ging Doug Fowley voor zijn zoon staan en sprak: 'Smeerlap! Stuk stront dat je bent! De politie heeft je niet klein gekregen, polio ook niet, en het leger al evenmin, en die teef... van dat wijf ga je nú af.' Na een adempauze verhief hij nogmaals zijn stem: 'Je mag opnieuw mijn zoon zijn als je me belooft dat je de rock-'n-roll eraan geeft!' Daarna bond hij wat in: 'Ik stuur je naar een handelsschool waar je voor accountant zult studeren.' Die zoon was Kim Fowley, die toen amper twintig was, en 'die teef' was een veertien jaar oudere vrouw met wie hij samenhokte - zij betaalde de huur, wat hem in die dagen goed uitkwam. Hij maakte zich van haar los, werd gelukkig geen accountant, en bleef tot op heden het type verloren zoon dat op alle mogelijke manieren van rock-'n roll leeft en nooit meer thuis wil komen; hij was talentenjager, impresario, producer, inspirator, mentor, professioneel cultfiguur, labelmanager, A&R-man, songschrijver en rockartiest. Ondertussen was hij ook een raar stuk vreten, een ritselaar par excellence, en dus een van de grote excentriekelingen uit de rockgeschiedenis. Superman zegene hem.

Ik hoorde zijn naam voor het eerst in de jaren zeventig, toen hij het brein achter de vrouwelijke rockband The Runaways was, en later achter Joan Jett & The Blackhearts, maar tegen die tijd bleek hij al een heel leven achter de rug te hebben. Op 'Impossible But True: the Kim Fowley Story' staan tweeëndertig nummers, opgenomen tussen 1960 en 1969, waar Fowley op een of andere manier iets mee te maken had. In het uitstekende inlegboekje staat dat negenennegentig percent van de bands aan de West Coast in die jaren iets met Fowley te maken hebben gehad.

Er zitten twee onmiskenbare gouwe ouwen tussen: het malle 'Alley-Oop' van The Hollywood Argyles, een grote hit in '60, naar het model van de songs waarin Leiber & Stoller excelleerden toen ze voor The Coasters schreven: comedy waarop je kunt dansen (Gary 'Alley-Oop' Paxton probeerde één jaar later het wondertje nog eens over te doen met het allermerkwaardigste 'You Been Torturing Me', maar succes bleef dit keer uit) en 'Papa-Oom-Mow-Mow' van The Rivingtons, een doo-wop-hitje uit '62.


Verder staat van zowat elk genre uit de jaren zestig wel een staaltje op deze verzamel-cd, maar de béste songs zingt Kim Fowley zelf: het maniakale 'Animal Man' ('I'm the devil! I'm vulgar! I'm a pig! I'm Animal Man!'), 'Bubblegum' dat door Sonic Youth gecoverd werd, en het geheel krankzinnige 'The Trip'('Summertime is here, kiddies, and it's time to take a trip'). Die songs kunnen zó op de soundtrack van een film van Quentin Tarantino.
Curiosa, de fuzz van eendagsvliegen, famous last words van mensen die nooit beroemd zijn geworden: meesterwerken moet je in dit allegaartje niet gaan zoeken, maar dat belet mij niet van deze bric à brac, deze details van de rockgeschiedenis, te houden. Volgend jaar verschijnt de autobiografie van Kim Fowley. Het zou me niet verbazen dat zijn leven uiteindelijk zijn meesterstuk zal blijken, maar hoe dan ook: er zat muziek in.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234