Review: King Gizzard and the Lizard Wizard op Pukkelpop 2016 (Club)

Een levenswijsheid, opgeduikeld uit het primitieve deel van ons brein dat enkel bestaat uit ouwe Simpsons-citaten: 'Een goeie bandnaam doet je de eerste keer lachen, om vervolgens steeds minder grappig te worden naarmate je hem terughoort.' King Gizzard & the Lizard Wizard heeft een goeie bandnaam gekozen.

Daarvoor mogen ze onze complimenten op zak steken, zolang ze maar onthouden: wie muziek maakt die onderhevig is aan een holbaard en een slechte adem, zal zien dat een goeie bandnaam op het eind van de dag ook maar even nuttig is als van die modieuze vaginajuweeltjes: maakt niet uit hoeveel tijd je gestoken hebt in de versiering, het resultaat blijft kut.

King Gizzard & the Lizard Wizard - we hebben nog andere groepen te bespreken vandaag, dus we herdopen hen één recensie lang als 'Jos' - maakt voor de duidelijkheid geen muziek met holbaard. Wel spelen ze met de voeten van postrock en psychedelica, en bewandelen ze de dunne lijn tussen weirdness en gimmick. Met 'Nonagon Infinity' hebben ze een plaat uit die hetzelfde doet: ze is zo gemaakt dat het laatste nummer weer naadloos aansluit bij het eerste, om zo oneindig lang rondjes te lopen - de eigen staart achterna. Alle nummers op de plaat lopen in elkaar over, maar dat wil niet zeggen dat ze daarom ook allemaal even waardevol zijn. Nog eens: de grens tussen weirdness en gimmick is te vaak flinterdun.

Op Pukkelpop kwam Jos opdagen zoals hij dat altijd doet: met zeven leden, die zich trouwens ook niet allemaal even waardevol bewezen. Er waren twee drummers, waarvan er eentje op Weird Al leek, die nagenoeg de hele set identieke patronen speelden - als één man als het ware, waardoor het nut ons eerlijk gezegd een beetje ontsnapte. Er waren drie gitaren: één lelijke, één met twaalf snaren, en eentje om uit de band te springen. En frontman Stu Mackenzie had zelfs een dwarsfluit meegebracht, mocht u dan nog altijd niet onder de indruk geweest zijn.

Wie zich bij het beluisteren van 'Nonagon Infinity' afgevraagd had hoe Jos dat allemaal live zou flikken, kreeg een simpel antwoord: min of meer zoals op plaat. Er werd op dezelfde manier begonnen met 'Robot Stop', en vandaar nam het een rotvaart vooruit. Nummers werden aan elkaar geregen, pauzes tussenin waren zeldzaam en duurden bovendien zelden langer dan tien seconden. Nadeel: om dat te doen lukken moest elk riedeltje op zijn juiste plaats vallen in dat kosmische geheel, tot de fills van de drummers toe: op de Spelen had het paar drummers nog iets kunnen betekenen in de synchroonsporten. Strak in het gelid: aan spontaniteit werd bij Jos enkel gedaan als het op de planning stond. Het resultaat was vaak indrukwekkend maar afgemeten, en je vroeg je op den duur af: is meetkunde òòk muziek?

Als u van mening bent van wel, dan hebt u iets memorabels gezien. Wij houden het op: 1+1 was 2. Het is fijn als de uitkomst nog hoger ligt dan dat, maar het is genoeg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234