Review: Kitty, Daisy and Lewis op Rock Werchter 2012

Men neme twee delen rockabilly, drie delen swing, een scheutje rythm-and-blues en werk af met een sneuf ska en rocksteady. Goed laten shaken door een Londense familie die Amerikaanser klinkt dan een buffaloranger in Zuid-Texas en zo weggeplukt lijkt uit de hemelse jaren 50, en u kan zich aan een doldwaas dansfestijn verwachten. Zou je denken.


Op de planken

Opkomen in een gouden glitterjurkje dat nog net de schaamlippen bedekt houdt, zorgt er alvast voor dat de mannelijke helft uiterst ‘ontvankelijk’ is voor wat komen gaat. Lewis trapte na een vettige ‘Wassup!’ af en Daisy grolde ‘I’m going back’ van achter haar Hohner-orgeltje. Leuk, onderhoudend ook wel, maar met vader op de gitaar en moeder op de contrabas (met stip op nummer 1 in ons lijstje van allercoolste badass-instrumenten ever) als versterking van het Durham-kroost, zou je toch een voller, meeslepender geluid verwachten.

Nummers kwamen en gingen en met uitzondering van een paar fraaie uitschieters (Kitty’s mondharmonicasolo in ‘Going Up The Country’! Jeej!) klonkt het allemaal wat vrijblijvend. ‘Special guest’ Eddy ‘Tan Tan’ Thornton, de Jamaicaanse trompettist met het affreuze hemd en het dolle huppelpasje, blies zijn aanstekelijke ska-deuntjes de tent in maar was jammer genoeg maar voor een viertal nummers uitgenodigd.

Wij hadden verwacht dat het optreden van Kitty, Daisy & Lewis de jaarlijkse Kerstgourmet van de troon zou stoten in de categorie ‘onovertroffen familiefeestjes’ maar ze zullen zich tevreden moeten stellen met een (ook knap!) tweede plaats, net voor het Paaseieren rapen bij de moemoe.


Het publiek

De eerste massale hipshake kon pas diep in de set waargenomen worden en die was dan nog van korte duur. Een paar dopeheadsniet nagelaten (vanaf er trompetgeschal weerklonk, was er geheid ook een sterke weedgeur waar te nemen) was u redelijk tam. Dansbenen in de tent vergeten?


Hoogte- en dieptepunt

Bij ‘Messing with My Mind’, het meest mainstreamenummer van de set konden we zowaar een heus herkenningskreetje constateren en gingen de handen eindelijk op elkaar.


Krijsen, tieren, blaten: de festivalcitaten

‘And on the bass, one mad motherfucker: Ingrid Weiss!’ Mijn lieve Lewis, als ik mijn bloedeigen moeder zo zou aankondigen, zou ik zonder eten naar m’n kamer vliegen. En een week huisarrest er bovenop!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234