null Beeld

Review: Kurt Vile in ABBox (26 mei 2013)

Een mens moet plannen maken. Wanneer we later groot en rijk zijn, vliegen we op een zonnige dag in mei Kurt Vile en zijn Violators over. Dan laten we de band op op verschillende locaties alle songs van het nieuwe album ‘Wakin On A Pretty Daze’ spelen - en dan nog eens, en dan nog een keer - terwijl wij in ons eentje door de stad dwalen, af en toe zullen we onze ogen sluiten, en heel even de illusie koesteren dat we op een heuveltop net buiten Los Angeles zitten, ergens halverwege de jaren zeventig, en dat we de liedjes van Joni Mitchell, Neil Young en een rist andere beroemde folkies en singer-songwriters uit de canyons horen opkringelen.

Herbert Struyf

En dan slenteren we weer verder, langs kleurrijke muurschilderingen en onder een wolkenloze lentehemel zoals op de hoes van de nieuwe plaat, terwijl Vile die zingt van ‘Take your time / So they say / And that's probably the best way to be.’

Maar da’s voor later: voorlopig moesten we het doen met het AB-concert van Vile, en hopen dat Kurt & co de zonnige, solitaire, wat anachronistische en ongehaaste prachtsongs van ‘Wakin’ zouden weten te vertalen naar een donkere, bijna uitverkochte ABBox met fluwelen sterrenhemelgordijnen eromheen.

Veranderen om te veranderen is niks voor Kurt. Op het podium zag Vile er krek hetzelfde uit als op de hoes van zijn ‘Constant Hitmaker’ uit 2009: lichtjes voorovergebogen over zijn gitaar, lange krullende haren als een gordijn voor zijn gezicht. Heel wat van de songs die hij vanavond speelde, hoorden we ook al toen hij precies twee jaar geleden de Botanique aandeed. Kurt doet zijn goesting.

Aftrappen met de volle tien minuten van de titeltrack uit ‘Wakin On A Pretty Daze? Waarom niet? Die track tegelijk dromerig en fucking luid de zaal insturen? Tuurlijk. Outro’s lekker lang laten uitdeinen zoals die van ‘On Tour’ vanavond? Check. Het viertal schudde losse, soms wel érg nonchalante live-versies van ‘Shame Chamber’, ‘Girl Called Alex’ en de Crazy Horse-rocker ‘KV Crimes’ uit hun snaren. Voor wie het horen wou, was er volop variatie: de uitgesponnen openingstrack versus het vingervlugge up-tempo ‘Was All Talk’, met daartussen de bijna poppy publiekslieveling ‘Jesus Fever’.

Naarmate de set vorderde werden de contrasten feller, en ging de band hechter klinken. In ‘Ghost Town’ stak de eerste echte gitaarstorm van de avond op, die de AB-lucht schoonveegde voor twee akoestische songs - ‘Snowflakes Are Dancing’ en ‘Peeping Tomboy’ - die Vile in zijn uppie speelde: u hield collectief de adem in, Viles gitaar spuwde de ene betoverende melodie na de andere, en zijn stem die eerder door onze gelegenheidsbuurvrouw als ‘zeurderig’ werd bestempeld, bleek plots veel meer reliëf te hebben dan vermoed.

En dan, opnieuw, psychedelisch stormweer: ‘Hunchback’ met zijn seventieshardrock-vibeen de garage-krautrock van ouwe favoriet ‘Freak Train’, met die niet-aflatende drums en skronkende sax, lieten het concert in een wolk van feedback en distortion ontsporen tot een finaal hoogtepunt.


Hoogtepunt

Al slaat u ons dood! Toch maar de bissen? Met ‘Baby’s Arms’ in een nieuw kleedje - niet meer dan die heerlijke akoestische melodie, een sissende ritmebox en een handvol ijle hoge gitaarnoten - en daarna een spooky folky ballade die we niet meteen herkenden (u wel?) en die na precies anderhalf uur een onheilspellend mooi punt zette achter een al bij al puike set.


Dieptepunt

Geen ‘In My Time’, geen ‘Never Run Away’, geen ‘Runner Ups’, zelfs geen Springsteen- of Dylan-cover? Nee dus. Maar we zijn aan het zeuren.


Applausmeter

Beleefd enthousiasme aan het begin van het concert. Daarna: meekwelen met ‘Baby’s Arms’, luidkeels overbodige aanmoedigingen in de richting van de podium slingeren tijdens de akoestische bisnummers en compleet van uw melk raken wanneer de zaallichten aanfloepten, en Vile niet bleek terug te keren voor een tweede bisronde, ondanks uw gejoel om veel meer Kurt-songs.


Quote

‘I gotta think about out what kind of wisecrack I'm gonna drop along the way today,’ klonk het in de openingstrack. Het werd: ‘You are the best. It’s good to be back in Bruskels’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234