null Beeld

Review: Lana Del Rey in Vorst Nationaal

Hé, weet u nog toen – lang, láng geleden – de muziekwereld even stilstond toen, na desastreus optreden in 'Saturday Night Live', frêle starlet Lana Del Rey als het ware ontmaskerd werd? Heel de blogosfeer zag in de chanteuse een sensatie van het kaliber The xx, maar voelde zich in het zak gezet toen bleek dat de lippen van Lana toch niet zo authentiek waren, en haar keelgeluid haar één keer in de steek liet. Van rijzende ster naar gevallen engel: het kan keren.

Misschien daarom dus dat we vanavond meer een broze deerne dan een femme fatale op het podium zagen. Het applaus mocht dan oorverdovend zijn, toen Lana Del Rey-de-popster opkwam zagen wij vooral de blos op de wangen van Lizzie Grant-het-meisje, zelfs wanneer ze aarzelend de openingszin ‘My pussy tastes like Pepsi Cola’ uitbracht. En wanneer ze daarop, in ‘Body Electric’ schalks tegen haar gitarist ging aanschurken, leek ze meer op een meisje dat haar papa nodig had dan op een hongerige vamp. Regels als ‘let me fuck you hard in the pouring rain’ waren meer beleefd verzoek dan onweerstaanbaar bevel.

Zo werd er wel meer geforceerd. In de overdreven christelijke iconografie die de visuals overheerste bijvoorbeeld: Lana Del Rey als Jesus Christus, hoezo? Laat dat maar aan Kanye. Er werd ook, zoals Lana dat nu eenmaal graag doet, gretig gegrepen naar het verleden: de set was ingekleed als een vergane gotische mansion, en zwart-witbeelden flitsten voorbij terwijl Lana zich afvroeg: ‘Will you still love me when I’m no longer beautiful?’ Nu al nostalgisch naar een tijd die nog bezig is. En ondertussen maar smachten naar de mode van de fifties en de sterren van weleer.

Op haar beste momenten, in ‘Blue Jeans’ bijvoorbeeld, wint haar meisjesachtige hartstocht het sowieso van de pose, en dan is zij écht kwetsbaar, écht mooi, écht onbereikbaar. Maar wanneer ze terug haar rolletje oppakt, wordt alles te berekend, tot haar mechanische bindteksten toe. Ze lijkt zo graag een popprinses te willen zijn, dat ze er op den duur één speelt. Meer een Scarlett Johansson die graag eens wat liedjes van Tom Waits wil zingen dan een Grimes die muziek door haar zenuwen heeft stromen. Dan geniet ze zo van het ‘popster-zijn’ dat ze in haar zang wat afwezigjes overkomt – en voor de nieuwsgierigen: vals was het niet, maar een grote zangeres zal ze toch nooit worden.

Hier en daar, tussen de ingestudeerde dankgebedjes naar de fans toe, kon Lana ons dan toch weer doen verzuchten: bij die prachtige openingszin van ‘Blue Velvet’, bijvoorbeeld, haar geniepige lachje na ‘Carmen’ of haar reactie wanneer het door het publiek gezongen refrein van ‘RideScala-achtige proporties aannam. In de kleine, ongeplande momentjes, dus. Slechts één nummer stond live helemaal als een huis: ‘Born to Die’, een perfecte popsong, die net bombastisch genoeg was om een Vorst Nationaal in te pakken en net verstild genoeg om er alle harten te breken.


Hoogtepunt

‘Born to Die’: een Lana Del Rey om een poster van te kopen.


Dieptepunt

Welgeteld drie: ‘Summertime Sadness’, dat ons meer aan Editorsdeed denken dan gezond kan zijn voor een mens; dertig overbodige seconden ‘Knockin’ on Heaven’s Door’ waar niemand wat mee kon; en een oersaai ‘Gods and Monsters’ (nochtans een fijn nummer), waarin zelfs de ‘fuck yeah, give it to me’ futloos klonk.


Quote

Een bizarre, duidelijk op voorhand gepende introductie tot ‘Summertime Sadness’: ‘We have to play this song, because we have one of those rare summer days today.’ Het is nog altijd putje winter, Lana, maar alla.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234