Review: Lara Croft: Tomb Raider

'Lara Croft: Tomb Raider' is tekenend voor het niveau van de Amerikaanse actiecinema van tegenwoordig: veel beweging, veel herrie, weinig inventiviteit, nog minder bezieling. Deze op het gelijknamige videogame gebaseerde stinker is, net als 'The Mumm...

'Lara Croft: Tomb Raider' is tekenend voor het niveau van de Amerikaanse actiecinema van tegenwoordig: veel beweging, veel herrie, weinig inventiviteit, nog minder bezieling. Deze op het gelijknamige videogame gebaseerde stinker is, net als 'The Mummy Returns', uitsluitend bedoeld voor de Playstation-generatie, voor teenagers die zijn opgegroeid met het Internet, met Gameboys en Nintendo's, met joysticks en zappers. 'Tomb Raider' licht op, flitst voorbij, en dooft uit als het scherm van een computerspel. Het verhaal? Terwijl ze op de hielen wordt gezeten door de sekte van de Illuminatu zoekt archeologe Lara Croft met behulp van de Driehoek van het Licht op allerlei exotische locaties naar het Alziende Oog dat de vinder de macht van God geeft, of zoiets, het verhaal doet er nauwelijks toe, men kan evengoed anderhalfuur lang naar een knetterende stroboscooplamp zitten turen. Men kan Lara Croft zelfs geen personage noemen; het is een heen-en-weer-flitsend, schietend en kickboksend figuurtje (Angelina Jolie) dat razendsnel van het ene level naar het andere rent en het daar achtereenvolgens opneemt tegen robots, grimmige soldaten en tot leven gekomen standbeelden. De decors wisselen, maar op de voorgrond wordt er steevast gerend, gesprongen en gevochten, tenzij Jolie een intiem moment heeft met haar pa (Jon Voight) of onder een stomende douche staat te pronken (de eerste griet die durft te beweren dat 'Tomb Raider' een stap vooruit is voor het feminisme komen we hoogstpersoonlijk in de tieten knijpen). Regisseur Simon West ('Con Air'), die net als zijn collega Michael Bay ('Pearl Harbor') is grootgebracht op een dieet van reclamefilms en videoclips, toont bitter weinig inspiratie en volgt braafjes de formule van 'The Matrix': snelle, zorgvuldig gechoreografeerde actie op een techno-beat. Heel af en toe werkt het, en de raid op Crofts kasteel kan zelfs behoorlijk opwindend worden genoemd, maar de meeste actiescènes maken vreemd genoeg een aftandse, achterhaalde indruk. De ironie wil dat 'Tomb Raider' alweer mijlenver achterop hinkt op de spectaculaire, innoverende Hongkong-actiecinema van Tsui Hark. Wie onlangs Harks 'Time and Tide' heeft gezien, met zijn rauwe, snelle pogo-actiescènes en overspannen digitale 3D-camerawerk, heeft de toekomst van de actiecinema gezien; vergeleken met 'Time and Tide' doet 'Tomb Raider' even ouderwets en achterhaald aan als een spelletje Pac-Man. Tsui Hark lacht in zijn vuistje.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234