null Beeld

Review: Le Fils

Terwijl het gros van de filmmakers schaamteloos de paden van het plat sentiment of het afstompend nihilisme kiest (remember 'Irréversible'), blijven de broers Dardenne onverstoorbaar hun eigen begenadigde koers varen. In 'Le Fils' doen ze het op...

Erik Stockman

Terwijl het gros van de filmmakers schaamteloos de paden van het plat sentiment of het afstompend nihilisme kiest (remember 'Irréversible'), blijven de broers Dardenne onverstoorbaar hun eigen begenadigde koers varen. In 'Le Fils' doen ze het opnieuw zonder ingewikkelde plot, zonder hoogdravende statements, zonder melodrama of tranerigheid, zonder expliciete dialogen, en zonder muziek; en tóch is dit één van de meest intense en meeslepende films die u dit jaar te zien zal krijgen. De Dardennes duiken met hun speciaal ontworpen Minima-camera in een timmermansatelier, en zuigen zich in pure 'Rosetta'-stijl vast aan de leraar houtbewerking: Olivier (Olivier Gourmet), een stugge, in zichzelf ingekerkerde man, die met aandoenlijk veel toewijding een groepje pubers het timmermansvak tracht bij te brengen. Op een dag meldt zich een nieuwe leerling aan in het atelier: Francis, een timide, pas uit de gevangenis vrijgelaten zestienjarige delinquent (Morgan Marinne). Francis zoekt heel voorzichtig toenadering tot zijn leraar, maar Olivier lijkt de jongen geen krediet te willen geven en gedraagt zich bijzonder vreemd - hij achtervolgt de jongen, dringt zelfs zijn slaapkamer binnen. De ontmoeting tussen Olivier en Francis, de wijze waarop ze mekaar aftasten en beloeren, is adembenemend in beeld gezet: de Dardennes filmen eigenlijk alleen maar Oliviers nek en rug, en af en toe zijn priemende blik - maar het volstaat ruimschoots voor een diepe inkijk in diens gepijnigde, onherstelbaar beschadigde ziel. Het zou een halsmisdaad zijn om hier te onthullen wat Francis precies op zijn kerfstok heeft, of welke geheimen Olivier op zijn rug torst: het moet ook nog een beetje spannend blijven natuurlijk. Laten we het er gewoon op houden dat, zolang het mysterie niet wordt onthuld, 'Le Fils' de allure aanneemt van een zenuwslopende thriller à la Dardennes. Net zoals 'Rosetta' en 'La Promesse' mondt 'Le Fils' tenslotte uit in een heel voorzichtige catharsis: de ban tussen Olivier en Francis lijkt een heel klein beetje te zijn gebroken, de reparatie van de zielen lijkt ingezet. 'Dit ís helemaal geen sociaal drama, dit is een existentiële fabel over Schuld & Verlossing!' hoorden we onszelf achteraf mompelen, terwijl we een dikke krop probeerden door te slikken en duizenden zonnebloemen in onze borstkas voelden openbloeien. Indeed: 'Le Fils' mag, in de eindafrekening, een buitengewoon humane en barmhartige film worden genoemd. Dat men dit soort cinema nog durft te maken!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234