null Beeld

Review: Lemming

Diep vanbinnen willen we allemaal iemand anders zijn. Lieven Debrauwer bijvoorbeeld zou zichzelf het liefst willen omtoveren in een bejaard besje (noot: wij beloven plechtig dat dit onze aller-, állerlaatste Lieven Debrauwer-kwinkslag was). Uw t...

Diep vanbinnen willen we allemaal iemand anders zijn. Lieven Debrauwer bijvoorbeeld zou zichzelf het liefst willen omtoveren in een bejaard besje (noot: wij beloven plechtig dat dit onze aller-, állerlaatste Lieven Debrauwer-kwinkslag was). Uw toegenegen dienaar daarentegen zou graag als The Great Gatsby willen leven: in een smetteloos wit kostuum van feestje naar feestje fladderen, in een glinsterende motorboot het water van het Albertkanaal doorklieven, en tegen beter weten in dromen van die ene echte kristalheldere Liefde (mooi, dat laatste hebben wij alvast met Gatsby gemeen). En de Franse regisseur Dominik Moll wil eigenlijk David Lynch zijn. Met 'Lemming' heeft de regisseur van 'Harry, un ami qui vous veut du bien' alvast een onversneden Lynch-duplicaat afgeleverd. Het hoofdpersonage, Alain Getty (Laurent Lucas), zou het neefje van Jeffrey Beaumont (de amateur-detective uit 'Blue Velvet') of Fred Madison (de flippende jazzmuzikant uit 'Lost Highway') kunnen zijn: een doordeweekse jongeman die na een reeks bizarre voorvallen de greep op zijn perfecte leventje verliest. Het mysterie vangt aan wanneer Alain, die in een technologiebedrijf aan de bak komt als ingenieur (zijn nieuwe uitvinding: een vliegende webcam), een verdwaalde lemming in de afvoerpijp aantreft. Nu wordt de term lynchiaans de laatste jaren iets te makkelijk aangehaald (een filmregisseur kan zijn camera niet meer door een donkere gang laten glijden of er is altijd wel een recensent die het L-woord laat vallen), maar in dit geval is er echt geen discussie mogelijk: Moll zit rustig te parasiteren op de verzamelde werken van David Lynch. De muziek had van Angelo Badalamenti kunnen zijn, de geluidsband roept dreiging en ongemak op (het reutelen van het koffiezetapparaat!), de acteurs dwalen als fantomen door pikdonkere kamers, de humor is even zwart als de ziel van Frank 'Baby wants to fuck' Booth, en de lemming uit de titel vervult dezelfde symbolische rol als het afgesneden oor uit 'Blue Velvet'. Kortom: Moll zit zich vrolijk een weg naar Lynchland te graven. Het lukt hem aanvankelijk aardig, en telkens als de schitterende Charlotte Rampling in beeld verscheen ging ons hartje tekeer als een subwoofer, maar na een uurtje lijkt Moll zijn beste krachten te hebben verspeeld. Het verschil tussen de twee cineasten? Terwijl David Lynch rechtstreeks uit de droomwereld staat te vissen, staat Dominik Moll klaarwakker uit het oeuvre van Lynch te vissen. 'Blue Highway' ware een betere titel geweest.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234