Review: Lenny Kravitz - Lenny

Negers kunnen beter basketballen dan rocken: daar mag u niet blind voor zijn, tenzij u Stevie Wonder, bent want dan kan u geen van beide. Livin' Colour, Ice-T in zijn goorste dagen, Jimi Hendrix altijd en Lenny Kravitz als zijn haar goed zit en hij n...

Negers kunnen beter basketballen dan rocken: daar mag u niet blind voor zijn, tenzij u Stevie Wonder, bent want dan kan u geen van beide. Livin' Colour, Ice-T in zijn goorste dagen, Jimi Hendrix altijd en Lenny Kravitz als zijn haar goed zit en hij niet aan Lisa Bonet moet denken, zijn zowat de enige zwarthuiden die weten wat een Marshall-versterker en een Mesa Boogie voor de westerse beschaving betekend hebben.

Lisa Bonet is de koffie-met-melk-kleurige nimf die in de tijd van de Bill Cosby-show heelder volksstammen een pijnlijke erectie bezorgde met haar op een stervende ree gelijkende Lonk: ze is al zes cd's Kravitz' muze en long lost love. Wij danken aan hun liefdesongeluk parels als 'It Ain't Over 'Till It's Over', 'Fly Away', 'I Built This Garden for us' en 'Let Love Rule': waarlijk Beatle-iaanse hymnes over hartzeer en verlangen die in Heartbreak Hotel met de knop op 10 medegebruld worden.

Lenny's zesde cd heet 'Lenny': een qua vondst werkelijk gigantische sprong voorwaarts in vergelijking met de titel van zijn vorige cd ('5'), maar het moge duidelijk zijn: meer dan vijf minuten heeft hij er niet over nagedacht. Over de muziek gelukkig wel, want die is clever as hell, al versteekt hij Willy Claes-gewijs niet dat hij een kind van de seventies is, dat alle lp's van Kiss van voren naar achteren kan naspelen.

Op opener 'Battlefield of Love' laat Kravitz de Slash in hemzelf los: beenharde riff, tonnen echo op de stem en een break waarin de geest van Hendrix rondwaart. Het zal niet de laatste keer zijn op deze plaat.

'If I Could Fall in Love' is 'Mr Cabdriver' maar dan omgekeerd en na het eten van té gekke paddo's, maar daarna komt het eerste hoogtepunt: 'Yesterday is Gone' een sleper van formaat met machtig arrangement en een solo à la George Harrison. Van hetzelfde laken een driedelig pak van Dries Van Noten is 'A Million Miles Away', voorzien van een ingehouden, gloeiend refrein en gezongen met de pijn van de echte bluesmens.

Kravitz is een zelfbedruipend eenmansbedrijfje - hij speelde op deze cd zowat alles zelf - en zwoer tot voor kort haast religieus bij analoge klanken, maar ook hij ontsnapt niet aan de terreur der moderne beats. Foutje, want 'Believe in Me' is een flets soort synthgedreven probeersel à la Neneh Cherry en 'You Were in My Heart' is een huppeldepupsong waar kop nog staart aan te krijgen is. Gelukkig zijn dat de enige uitglijers; de rest is vintage Kravitz.

Op 'God Save us All' lijkt hij wel Peter Frampton, die loos gaat op een riff van Grandfunk Railroad, 'Dig in' is geile testosteron-funk en 'Bank Robber Man' is kwaaie waargebeurde punk over die keer dat de politie van Miami 'm verwarde met een echte gangster en hem bijna bij zijn pietje (in zijn geval: een fors uitgevallen van kop tot kloten getatoeëerd mansdeel) had.

Echt Origineel is het allemaal niet, want Kravitz kan nauwelijks verbergen dat hij opgegroeid is met 'Rubber Soul' van de Beatles in de linkeroorschelp en 'Exile on Mainstreet' van de Stones in de rechter, maar dat hindert niet: 't is epigonism with a twist, want heeft een fijne neus voor de juiste yell en schrijft refreinen die de neiging hebben vlak onder de hersenpan te blijven zoemen. Kortom: uitstekend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234