null Beeld

Review: Limp Bizkit op Pukkelpop (Main Stage) 2015

Donderdagavond, 20 augustus 2015, bijna half negen, en guess motherfucking what: ik sta klaar om op de Main Stage Limp Bizkit te aanschouwen.

Had u mij pakweg vijf jaar geleden verteld dat ik mij ooit in een situatie als deze zou bevinden, ik zou u gezegd hebben dat het leven weliswaar vol verrassingen zit doch nu ook weer niet zo doldwaas tekeer kan gaan. Maar kijk, men had bij de verdeling der taken gevraagd om minstens één groep aan te stippen die niet hoog op het persoonlijke verlanglijstje stond, maar waar we desondanks niet omheen konden. En ik dacht, doe mij die Fred Durst maar, anderhalve grap en we zijn ervan af.

Maar guess nu nog eens what: geen seconde hebben Freddy en zijn kornuiten mij op de zenuwen gewerkt. Mijn favoriete groep zal het nooit worden, maar wie voor Limp Bizkit was gekomen, kreeg Limp Bizkit. De fun, de hits, en de sound van een groep profi’s die niet was gekomen om de automatische piloot het werk te laten doen. ‘Nookie’, ‘My Way (or the Highway)’: songs die ik jarenlang vakkundig had weten te ontlopen, klonken mij ineens veel minder enerverend in de oren dan die avond op die fuif in 2001. En wat ze met ‘Killing In the Name’ van Rage Against The Machine deden, bleek ontieglijk veel draaglijker dan die ontoelaatbare cover van The Who’s ‘Behind Blue Eyes’ van ettelijke jaren terug.

Ook niet onbelangrijk: de randanimatie bleef naar Limp Bizkit-normen tot een minimum beperkt. Durst had een vestimentaire metamorfose ondergaan en had een blauwe in plaats van een rode pet op de kruin gezet, en wat gitarist Wes Borland aanhad mag de lieveheer Jezus weten, maar het merendeel van het podiumspektakel lieten de heren uit hun instrumenten komen. Akkoord, er was ‘Nookie’, waarbij Durst alle ladies op het podium uitnodigde en er achteraf weer afjoeg met de boodschap hun telefoonnummer achter te laten (haha, die Fred!), maar het was dan ook zijn verjaardag. 45 alstublieft, en altijd een volksjongen gebleven.

Niet kwaad geworden dus, en mij zelfs een ieniemienie-beetje geamuseerd. Fred Durst had zelf ook nog een guess what in petto: ‘The Linkin Park guys said they’d pay for everybody’s beer, what the hell?’. What the hell indeed. En de wereld hij draaide door.


En wat vond u ervan?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234