null Beeld

Review: Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes

De terugkeer van de jonge intellectueel. Het lijden van de jonge Cole. Moeten mensen die wel 's iets van Simone de Beauvoir ter hand nemen uit de rock'n'roll worden geweerd? Kunnen potentiële universiteitsstudenten een soort blues zingen? Dienen...

De terugkeer van de jonge intellectueel. Het lijden van de jonge Cole. Moeten mensen die wel 's iets van Simone de Beauvoir ter hand nemen uit de rock'n'roll worden geweerd? Kunnen potentiële universiteitsstudenten een soort blues zingen? Dienen uitingen die getuigen van enige cultuur beschouwd te worden als verwerpelijke contra's, slechts ontworpen om teruggeslagen te worden? Is er een plaats in de zon der popmuziek voor lieden wier taalvaardigheid die van Conan de Barbaar overstijgt?

Zolang het niet gaat om opgeblazen, met zelfgenoegzaamheid en arrogantie gevulde, met Nietzsche onder hun hoofdkussen slapende, tweedehands filosofie spuiende kerstballen: jáááá. Ik zeg maar wat: Elvis Costello. Ik mijmer even door: Lloyd Cole. Cole, een fraai geschapen jongemens (wantrouwen! afgunst!) heeft, in samenspraak met The Commotions, een uitstekende debuutelpee afgeleverd, via vele luchtbruggen verbonden met het rijke verleden en gedreven door een warme harteklop. Hij noemt: Truman Capote, Norman Mailer, "Jules et Jim", "On the Waterfront"… Ik hoor: Velvet Underground, Tom Verlaine, Bob Dylan, The Beatles, Echo and the Bunnymen, zelfs Leonard Cohen.

Ik moet zeggen: een gedurfde en zeer eigen combinatie van invloeden, een sterk gevoel voor melodie, een terechte eerbied voor Het Woord, een wat hese, wat stamelende, pakkende zangstijl. In tegenstelling tot de vrij krachtige en briljante singles "Perfect skin" en "Forest fire" vertoont "Rattlesnakes" in klank wel 's een overdréven neiging tot broosheid, zodat een gevoel van folk de argeloze luisteraar overvalt. Ook waait wel eens een vlucht strijkers teveel over. Maar de songs, ze bleven overeind: mooi opgebouwde melancholische kronieken van vluchtige ontmoetingen met de vrouwelijke medemens, treffend in troosteloze muziek vertaald. Wat hebben twee mensen gemeen? Slechts een smaak in kleren, slechts de keuze van hun boeken. Ik denk dat ik van ze allemaal hou: van het met een Booker T-orgeltje ingezette "Speedboat", van het door strijkers overweldigde "Rattlesnakes", van het naar Dylan verwijzende "Mission Street", van de wonderlijke ballades "Charlotte Street" en "2 CV", van "4 Flights up", van "Patience" en van "Heartbroken", van de twee singles uiteraard. Hij vraagt: "Are you ready to be heartbroken?". Vergeet deze harde winter uw voorraad Cole niet in te slaan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234