null Beeld

Review: Local Natives in Trix

Het weer leende zich deze week uitstekend voor een potje California Dreaming: tronie in de zon, koud pintje in de hand en dan lekker mijmeren over opwindende zomertijden en dansbare festivalavonden. Geen beter strokende soundtrack dan die van Local Natives om dit tafereel op te luisteren, dachten wij zo.

Terwijl we ons, in de regen ondertussen, richting Trix begaven, sloop de twijfel binnen: gaan de nummers van die nieuwe, meer melancholische en ingetogen plaat ‘Hummingbird’, wel de kracht hebben om het publiek na een (zware?) werkweek te kunnen meeslepen en niet juist in slaap te wiegen?

Tegen de tijd dat het vijftal uit Silver Lake, L.A. het podium betrad op de tonen van Bowie’s ‘Young Americans’, was de temperatuur in de Club aanzienlijk gestegen zodat het ons enerzijds geen moeite koste om die summervibe weer op te roepen in ons hoofd maar waardoor anderzijds de spreekwoordelijke man met de hamer om het hoekje stond te gluren om ons tijdens een moment van onoplettendheid een gemene tik te verkopen. Om maar te zeggen: het kon alle kanten uit.

De youngsters openden beheerst met ‘You & I’. Het werd al snel duidelijk dat de vocale harmonieën die als een rode draad door hun beider platen lopen, live nóg harder inbeuken op de ziel. Meteen smeten ze er ook nog ‘Breakers’ tegenaan. Ook van het dromerige type maar met weerhaakjes die niet toelieten dat je aandacht ook maar enigszins verslapte. Bij ‘Wide Eyes’, goed voor een eerste kreetje van herkenning, ging het eerder schijnbaar onverstoorbare heerschap zelf volluit en dat werkte uiterst aanstekelijk. De tempowisselingen volgden elkaar in sneltempo op en het timbre van de bas deed ons bij momenten naar adem happen en onze broekspijpen beven.

Maar liefst 9 van de 11 nummers van de nieuwe plaat haalden de setlist en dat zou bij mindere goden de vaart van het optreden kunnen ondermijnen. Nieuwe nummers als ‘Heavy Feet’ (kippenvel wanneer de gitaren langzaam uitsterven en dat gestripte stemgeluid nog een eenzame climax bereikt) en ‘Ceilings’ (dat rustig voorbij kabbelt en haast hypnotiserend werkt) worden afgewisseld met wat meer jachtige oudere nummers als ‘Warning Sign’ en ‘World News’.

In de encore gaven ze ons nog ‘Wooly Mammoth’, het enige nummer dat op plaat straffer en beter uitgewerkt klonk dan live, het wondermooie ‘Who knows who cares’, een relatief rustig nummer waarin toch een waanzinnige drumpartij rondwervelt, en het alle duivels ontbindende ‘Sun Hands’.

Is er dan helemaal niets negatiefs aan te merken op de doortocht van de vijf? Wel ja, het kan aan onze beperkte instrumentale kennis liggen, maar soms leken we violen te horen, zelfs even wat lage trompettonen en, heel vaak en altijd goed, handclaps. We snappen dat iedereen z’n handen vol had maar dat lijkt ons toch een beetje valsspelen om dat allemaal uit die synth te laten komen.

Vast staat dat deze jonkies alvast een mooie zomer tegemoet gaan. En als ze dit tempo en niveau kunnen volhouden, wacht hen een 1000x rooskleurigere toekomst dan die Young Americans waar Bowie het over had.


Hoogtepunt

Het ritme van twee drumstokjes op de rand van de toms in ‘World News’, meteen gevolgd door een vette basdrum in ‘Airplane’: een simpel doch uitermate succesvol recept om een uitverkochte zaal te laten meestampen en – klappen om dan met z’n allen ‘I want you back’ te kwelen alsof je ’t zowaar meent. Mooi.


Dieptepunt

Niet dat wíj ver vooraan stonden wanneer het danstalent werd uitgedeeld, maar die bassist had toch wel érg veel weg van een zeehond wiens vinpoten jammerlijk werden geamputeerd en zich toch koste wat het kost richting zee wilde bewegen.


Quote

“I don’t think many of you guys are from England, right?” Right! Meteen het stilste moment tijdens de show.


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234