null Beeld

Review: Long Way Home

Ach, leek het leven maar wat meer op een Hollywoodfilm! Dan zouden we onze uitverkorene kunnen overrompelen met een resem bloemzoete pick up-lines, we zouden haar gezwind in een glinsterende Ferrari Testarossa tillen, en kussend de zonsondergang tege...

Erik Stockman

Ach, leek het leven maar wat meer op een Hollywoodfilm! Dan zouden we onze uitverkorene kunnen overrompelen met een resem bloemzoete pick up-lines, we zouden haar gezwind in een glinsterende Ferrari Testarossa tillen, en kussend de zonsondergang tegemoet scheuren. Eilaas: in realiteit staan we, wanneer we geconfronteerd worden met één of andere mooie deerne, aan de grond genageld en moeten we naar woorden zoeken zoals een vis die op het droge naar lucht hapt. Zo gaat het ook een beetje in 'Long Way Home', een licht en onbevangen boy-meets-girl-verhaaltje van de zevenentwintigjarige Amerikaanse regisseur Peter Sollett. Hoofdfiguur is Victor Vargas (Victor Rasuk), een tiener uit de Lower East Side in New York die op een benauwend appartement samenwoont met zijn hitsige broer, verliefde zus, en godvrezende grootmoeder - die ei zo na een hartaanval krijgt wanneer ze de jongste betrapt terwijl hij in de badkamer aan z'n sjarel staat te rukken, en er verder alles aan doet om de onhoudbaar uit de broek knallende minnekoorts van haar kleinkinderen te bedwingen (ze legt zelfs een ketting rond de telefoon!). Aan het zwembad leert Victor Judy (Judy Marte) kennen, de stoot van de buurt, en de half-viriele, half-zielige manier waarop hij haar probeert in te palmen, is prachtig om te zien. In een Hollywoodfilm zouden de geliefden mekaar bestoken met spitse oneliners en mekaar de kleren zelfverzekerd van het lijf rukken, maar in 'Long Way Home', een film die geen spetter gemeen heeft met de vulgaire tienerkomedies die we meestal te zien krijgen, hebben de personages af en toe geen flauw idee hoe ze op mekaar moeten reageren - en zo is het mooier, échter. Regisseur Sollett laat zijn jonge acteurs - allemaal onbedorven amateurs - gewoon zichzelf zijn, met bijzonder overtuigende resultaten: het is een waar genoegen deze jonge mensen aan het werk te zien, en om hen te zien blozen, huilen, haperen en stralen. 'Long Way Home' bárst van de kleine momenten en humoristische situaties die ter plekke tot stand lijken te zijn gekomen; soms lijkt het wel alsof er tijdens de opnamen geen scenario en zelfs geen regisseur aan te pas is gekomen, alsof de ontmoeting tussen Victor en Judy écht heeft plaatsgevonden en daar heel toevallig een cameraploeg bij stond. 'Long Way Home' is een simpele en aandoenlijke en van pure spontaniteit overlopende prent waarin prachtige vlinders fladderen, en die tussendoor heel mooi laat zien hoe het is op te groeien in een achterbuurt. Hij verdient absoluut uw welwillende aandacht, waarna u en uw oogappel vrolijk op de fiets kunnen springen, en blijgezind de zonsondergang tegemoet kunnen peddelen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234