null Beeld

Review: Lou Barlow & Rudy Trouvé op Trix (Antwerpen) 2015

Lou Barlow en Rudy Trouvé stonden niet in de grote Trixzaal naast het Ringland rond Antwerpen. Ze stonden zelfs niet in de Club. Het was in het café te doen. Er was in dat Trix-café een bierbakhoog podium opgetrokken, en daarop werd eerst een stoel onder de spots geschoven voor Trouvé, en daarna één voor Barlow. Die laatste is een beetje beroemd via DinosaurJr., Sebadoh en The Folk Imposion.

Gert Van Nieuwenhove

Iets voor acht. Rudy Trouvé ijsbeert door het cafe, en omdat hij geen aansteker op zak heeft vraagt hij ons op het rookterras om een vuurtje. Hij begint zijn optreden door te zeggen dat hij Rudy Trouvé heet en dat hij zenuwachtig is. Hij heeft filmpjes meegebracht, en de eerste film heet 'Kaarsen voor de sfeer' (Trouvé: 'In de toekomst ga ik ook een kampvuur filmen'). Het past als gegoten bij een heel mooi liedje van één van zijn 27 groepen, Gore Slut. Het is dat liedje met 'All we seem to do these days / In our very own little casual ways / Is making telephone calls to each other'. Wij herinneren ons die jaren negentig nog: toen we uit Amerika een lange telefoondraad hadden meegebracht konden we zelfs koffie zetten terwijl we Belgacom rijk maakten. 'Til the next time around' is van The Rudy Trouvé Sextet. De man blijkt zich later tijdens het concert in verband met een andere song niet meer te herinneren of-ie door een sextet dan wel een septet werd opgenomen, en wij houden het zelf ook niet allemaal bij, maar vandaag is het gewoon een Trouvéliedje: de sfeer is licht tobbend, alles klinkt losvast, en 's mans stem mag dan beperkt zijn, ze klinkt mooi gelaten zoals die van Lou Reed op de derde Velvet Underground, en wij horen er sowieso gratis fantoomvocals bij van bloemenmeisjes uit de afdelingen 'Mo Tucker' en 'De Helft van Stereolab'.

De song 'Seashore' bevat opgenomen zeegeluiden (Trouvé: 'Zo'n loop station is ideaal voor mensen die bang zijn om alleen te spelen') en gaat over een 'one day holiday' in een tearoom die ooit een Chinees restaurant was, en waar een vrouw ijs eet terwijl een man wijn drinkt. Waarschijnlijk is het Trouvé-lied autobiografischer dan wij het nu voorstellen. Een minimaal en zich dus immer herhalend pianostukje dient in klank en beeld als basis voor een euh, pianoliedje. Een andere song wordt aangekondigd met 'Ik zal vier minuten lang de noot E spelen', en dat gebeurt boven beelden van Steve Reicherige percussie. Dat een liedje van de Love Substitutes over dronkenschap en black outs gaat is niet onlogisch, want met die mensen maakte Trouvé ooit een plaat die 'More songs about hangovers and sailors' heet. En de rest is de in het programmaboekje beloofde jaren 70-diashow.

Trouvé gaat er soms werkloos bij zitten. Het filmpje 'piano 5' blijkt bij pianosong 6 te passen ('Dat is verwarrend, vooral voor mezelf'). Er zijn schetsen van blote vrouwen bij. Een kortfilm die wordt aangekondigd met 'Dit is wat ik zeg tegen mezelf als ik me slecht voel' bevat alleen de tekst 'Dance, Monkey'. En dan heeft Trouvé weer een melodica vast (zo'n groene), waar hij ook door zingt, en zegt hij dingen als 'Ik ben nog altijd Rudy Trouvé, en ik werk nog altijd voor de muziekindustrie' en 'Het gaat al beter, vroeger richtte ik mijn afstandsbediening op het scherm en niet op de DVD-speler'. 'Time' wordt nog aangekondigd als een lied over het concept Leven ('Ik heb er klachten over, de grootste klacht is dat alles zo snel gaat en dat er te weinig tijd is'), en er wordt met een wintergedicht van Rimbaud afgesloten. Een zeer mooi huiskamerconcert, en een schitterende Art Basics For Adults.

En dan gaat alles snel. Voor wij goed zijn gaan plassen en bier hebben kunnen halen vloeit de soundcheck van een zich achter een Jeff Lynne-haarbos verbergende Lou Barlow over in het concert dat begint met een indrukwekkend 'Redeemed'. Het is de opener van zijn nieuwe soloplaat 'Brace the Wave', en het is niet de enige redemption song van die nachtschijf. 'Nerve' is ook een song voor een ukelele waar het prijskaartje vanavond nog aan bungelt. Barlow zou 'Brace the Wave' van A tot Z gespeeld hebben, maar geeft later in de set toe dat hij 'Moving' heeft moeten overslaan, omdat hij het live niet onder de knie krijgt. In de plaats komt een eerste Sebadoh-song: 'I Will'. Net voor 'Pulse' begint vraagt Barlow zijn publiek - geen jongvolwassenen meer, maar ook nog geen bejaarden - of ze vertrouwd zijn met opstaan om vier uur 's ochtends, en verklapt hij dat de song dan is geschreven. 'Move', de afsluiter van 'Brace the Wave', kondigt hij aan als de beste song van de plaat: 'Maar dat denk ik van al mijn songs als ik ze schrijf. Waarschijnlijk het soort zelfbegoocheling dat nodig is voor het creatieve proces'. En van dan af speelt hij wat hij wil spelen. Eerst 'Legendary', bijna een Damien Ricemoment, dat via hier en daar opduikende synthesizerklanken toch een laagvlieger blijft. Daarna 'Monkey Begun', en 'Imagination Blind' van Dinosaur Jr. ('Als ik het over mijn Dinosaursongs heb, lijken mensen altijd te denken: 'Oh, none of the good ones'). Maar ook 'Natural One', dat halve wonder van The Folk Implosion. En de eerste song die hij ooit schreef, één met het veelzeggende stuk tekst 'I'm just looking for a punch in the nose'. En ook de Sebadoh-classics 'On Fire' en 'Soul & Fire'. Ter hoogte van onze Sebadohfavorieten 'Bakesale' en 'Harmacy' situeren wij Barlow altijd in een land dat zich laat beluisteren als een deelverzameling van Nirvana en Nick Drake, maar vandaag blijkt zijn stem hier en daar ver-Richard Thompsond, en da's een goeie zaak.

Barlow blijkt na een scheiding een behoorlijk zwart stuk van de nacht te hebben beleefd, maar is er gelouterd uit gekomen. We hebben hem al te dronken gezien, en te veel verdrinkend in zelfrelativering. Maar hier beneemt hij ons song na song de adem, en onderweg vertelt hij honderuit. Bijvoorbeeld over de groep Korn die ooit een kleine volksverhuizing op gang bracht op Pukkelpop, waardoor er voor het Sebadohpodium niet veel volk overbleef. Over zijn nieuwe plaat die in de zaal te koop is: 'Helaas wat duur want de verzendingskosten zijn hoger uitgevallen dan begroot'. Of over een foto van 'm die in de Trix hangt, met Barlow in een groot t-shirt van Sonic Youth, en met daaronder verder niks. Rudy Trouvé en Lou Barlow. Voor allebei drie dikke, rode sterren. Dat is samen drieënhalve ster.


Het moment

Twee artiesten, twee momenten. Eerst Rudy Trouvé die met een elektrische slagroomklopper over de akoestische gitaar aait en zo een unpluggde ode brengt aan de schroevendraaiers van Sonic Youth. Een dikke twee uur later Barlows enige echte bis 'Too Pure', in deze context even het mooiste liedje op aarde.


Het publiek

Zo wakker en gefocust als Lou Barlow om vier uur 's ochtends in de componeerfauteuil.


Quote

Bij Trouvé. Tot twee keer toe belooft hij ons een mimeshow voor te bereiden waarmee hij ooit Rock Werchter zal veroveren: 'De mensen zullen zeggen: 'Hé, hij doet de muur'. In een flits zien wij hem op een groot scherm - uiteraard met twee vlakke handen in witte handschoenen - eindelijk de glazen deur vinden. Bij Barlow: als hij beschrijft hoe zijn nieuwe vrouw zijn oeuvre gewoon niet blijkt te kennen, maar bij het vallen van de naam Sebadoh toch moet denken aan een mixtape die ze ooit van een aanbidder heeft gekregen. 'Ik wist welke song het was', zegt Barlow. 'Think (Let Tomorrow Bee)'. And I was right.'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234