null Beeld

Review: Lou Reed & John Cale - Songs for Drella

O ironie : Drella is een samentrekking van Dracula en Cinderella. Het was de bijnaam - géén koosnaam - van Andy Warhol, één waar de Pop Art Pope niet mee opgezet was. Toch is 'Songs for Drella' - een project dat alleen al op ...

O ironie : Drella is een samentrekking van Dracula en Cinderella. Het was de bijnaam - géén koosnaam - van Andy Warhol, één waar de Pop Art Pope niet mee opgezet was. Toch is 'Songs for Drella' - een project dat alleen al op papier mythische proporties aannam - een liefdevolle conceptelpee geworden. ’Jouw dagboeken zijn geen waardig In Memoriam’, sneert Lou Reed op een van de vijftien songs. 'Songs for Drella' is dat wél geworden: het is de post-mortem soundtrack bij Warhols woelige bestaan. Deze songcyclus werd geschreven door John Cale en Lou Reed, en in januari 1989 opgevoerd tijdens een mis ter nagedachtenis van Warhol, in de Saint Anna's Church in New York City.

O ironie : pas de dood van hun mentor maakte een reünie van The Velvet Underground mogelijk. Een halve reünie, want Maureen Tucker is al jaren de schim van een nobody, en Nico is eindelijk het wandelende requiem dat ze haar leven lang probeerde te zijn.

O ironie: Andy Warhol wekte de Velvet Underground tot leven, en een kwarteeuw later zijn het Cale en Reed die hém begraven. De dodenzangen op 'Songs for Drella' zijn getoondichte snapshots uit Warhols leven, van zijn jeugd in de dump Pittsburgh tot zijn onglamoureuze dood in een incompetent ziekenhuis. Het zijn snapshots, maar ze worden door het doemduo gezongen met de intensiteit van een röntgenfoto.

O ironie: in 1969 werd The Velvet Underground vervloekt omdat ze zogenaamd vooruit waren op hun tijd. Een kwarteeuw later geldt die vaststelling als het ultieme compliment. Niet dat Cale en Reed hier iets nieuws proberen; Cale put uit zijn eigen extremen (van kamermuziek tot trash), en Reed verzandt met hoorbaar genoegen in zijn bekende monotone parlando. Maar hoe ze dat hier doen, is altijd beter dan interessant, en nooit minder dan indrukwekkend. De ondertitel van 'Songs for Drella' is 'A Fiction', maar het drama, de pathos, de zoetzure ondertonen, het mededogen en het venijn waarmee onze jonge helden hun voormalige goeroe bezingen, is allesbehalve fictief.

Lou Reed heeft kwantitatief de meeste noten op zijn zang. 'Dime store mystery' op 'New York' was al een ode aan Andy Warhol, en meer dan waarschijnlijk de kiem van dit muzikale testament. Op 'Songs for Drella' draagt Ome Lou voor uit zijn eigen Warhol-archief. Bits in 'Slip away (a warning)', dat verwijst naar Reeds eigen 'Street hassle'. Met onderhuidse razernij in 'I believe', een afrekening met Warhols bijna-moordenares en interim-doodsengel Valerie Solanas. Street smart tot op het bot in 'Work', dat briest en raast als een bastaardzoontje van 'Sister Ray'. Reed houdt het simpel: die kleurloze gitaarklank, Cales viool en piano, en zijn eigen slome bariton.

John Cale spit dieper qua intensiteit en puur muzikaal genot. Het duet 'The trouble with classicists' ontaardt in een duel: Reeds gedram versus Cales bedachtzame orkestratie. 'Style it takes', dat Cale al in Gent prijsgaf, herinnert aan de pastorale sfeer van 'Paris 1919'. En 'Faces and names' is een suite op zich. Maar het onbetwistbare hoogtepunt van 'Songs for Drella' is 'A dream': een hallucinante monoloog van John Cale op een geluidsbehang dat het midden houdt tussen een acid-trip en de soundtrack van een nachtmerrie in topvorm. Als een medium reciteert Cale (verzonnen) fragmenten uit Warhols dagboek, zo intens en aangrijpend dat het lijkt alsof Warhol zélf vanover het graf zijn zegen geeft aan dit requiem.

John Cales laatste volwaardige elpee is alweer vier jaar oud. En Lou Reed is ondanks het sterke 'New York' nog steeds een schim van zijn vroegere zelf. Maar de dood van Andy Pandy heeft hen allebei weer tot leven gewekt.
Nu Warhol nog.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234