null Beeld

Review: Lou Reed - Le Bataclan '72

Er bestaan mensen die kicken op peperdure bootlegs, obscure b-kantjes van oude vinylsingles en Zweedse promo-exemplaren waarop één song vier (viér!!) seconden langer duurt dan op de originele Italiaanse persing. Nick Hornby heeft een uitstekend bo...

Er bestaan mensen die kicken op peperdure bootlegs, obscure b-kantjes van oude vinylsingles en Zweedse promo-exemplaren waarop één song vier (viér!!) seconden langer duurt dan op de originele Italiaanse persing. Nick Hornby heeft een uitstekend boek geschreven over deze trainspotters der muziek ('High Fidelity'), maar verder hebben wij eerlijk gezegd weinig voeling met ze. We're only in it for the music, niet voor het postzegels verzamelen.

Edoch: als een meer dan dertig jaar oude Parijse bootleg van een Lou Reed/John Cale/Nico-optreden na al die jaren eindelijk officieel wordt uitgebracht, willen wij graag een uitzondering op de regel maken. Een mens krijgt immers niet alle dagen een reünie van de Grote Drie van de Velvet Underground te horen, en zeker niet als ze hun songs unplugged spelen. 'Le Bataclan '72' is ongetwijfeld een belangrijke plaat, maar de echte vraag is natuurlijk of het ook een goede plaat is.

Het openingsstuk - vijf Lou-songs - is alvast dik in orde. Meer nog: de versies van 'Waiting for the Man' (door Lou Reed kurkdroog aangekondigd als 'a song about copping drugs in New York'), 'Berlin' (Lou: 'My Barbra Streisand song') en 'Heroin' zijn ronduit adembenemend. En zo mogelijk nog beter zijn de vijf Nico-songs die de plaat afsluiten: jazeker, de Nico-hater zal hier voldoende Teutoonse tics vinden om zich tot in der eeuwigheid aan te ergeren (dat harmonium en haar 'Jááá-háá-niteeeur of looee-hoe-nasieeee'-lamento's sméken bijna om een genadeloze parodie), maar voor een beetje Velvet & Nico-fan zijn de Bataclan-versies van 'Frozen Warnings', 'Janitor of Lunacy', 'I'll be Your Mirror' en 'All Tomorrow's Parties' gewoon verplichte kost.

Blijft over: het John Cale-stuk, waarop wij helaas alleen het dodelijke adjectief 'interessant' kunnen plakken. Zo moet 'The Biggest, Loudest, Hairiest Group of All' bij ons weten de enige meeklapbare Velvet-song ooit zijn: geestig om één keer te horen, maar helaas is het niet hun meest memorabele nummer, en Cales 'Ghost Story' en 'Empty Bottles' zijn zelfs helemaal vergeetbaar.

Met een klein beetje meer zorg voor detail (de geluidskwaliteit is niet bepaald perfect en het gestommel en de vaak ultralange stiltes tussen de songs storen - en wat is er gebeurd met 'Candy Says' en 'Pale Blue Eyes', die allebei wel in de slordige hoesteksten vermeld worden, maar niet op de plaat zelf te horen zijn?) had 'Le Bataclan '72' een classic van het niveau 'Nirvana Unplugged in New York' kunnen worden, nu is het gewoon wat het is: een historisch document met een paar briljante momenten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234